Witaj ponownie!
Mail Grupowy pomaga Twojej grupie sprawnie się komunikować, dzielić notatkami, wydarzeniami i opiniami. Dowiedz się więcej »
Przedmioty Wykładowcy Uczelnie

Modyfikacje korzenia


Prowadzący Aleksandra Halarewicz
zgłoś naruszenie zasad
Podgląd

MODYFIKACJE KORZENIA.doc

Podgląd pliku (pełna wersja wyższej jakości po zalogowaniu):

MODYFIKACJE KORZENIA:

KORZENIE SPICHRZOWE – np. marchew, burak, W wytworzeniu organu spichrzowego bierze udział podstawowa(górna) część korzenia oraz hipokotyl. Korzenie te są grub,mięsiste(obficie wykształcony miękisz spichrzowy w korze pierwotnej,łyku lub drewnie) Magazynują one sub. Pokarmowe.

KORZENIE KURCZLIWE – mają zdolność do skracania swych górnych części, dzięki czemu wciągają roślinę w głąb gleby(skracanie się komórek kory pierwotnej,tracących wodę i  obumierających) Występują u roślin, których nasiona kiełkują na powierzchni chleby, zaś późniejsze pędy lub ich część pod ziemią(cebule, kłącza, bulwy pędowe)

KORZENIE PODPOROWE – wyst. U roślin o wysokich nadziemnych pędach,których system korzeniowy nie jest głęboki lub rośnie w grząskim podłożu. Służą jako dodatkowe umocnienie rośliny w podłożu. Są to korzenie przybyszowe, które wyrastają z łodygi na pewnej wysokości nad ziemią, a nast. Rosną w dół(pionowo lub ukośnie) i wnikają do gleby. Np. kukurydza, figowce, palmy.

KORZENIE CZEPNE – u pnączy (zakorzeniają się w glebie i rosną wysoko w góre, owijając lub czepiając się różnych podpór) i epifitów(zakorzeniają się w glebie, lecz osiedlają na pniach i gałęziach wysokich drzew – za pomocą korzeni czepnych)

KORZENIE POWIETRZNE – zwisają swobodnie w dół, dzięki czemu roślina pobiera wodę z powietrza. Są otoczone wielowarstwową skórą i specjalnej budowie zwanej walamenem(warstwy komórek martwych o porowatych celulozowych ścianach) W bezdeszczu  - wypełnione powietrzem są srebrzystobiałe, w deszczu – przezroczysta. Wchłania parę wodną z powietrza.

KORZENIE ODDECHOWE – u roślin bagniastych (bagna obogie w tlen) Korzenie te stanowią boczne odgałęzienia poziomych korzeni podziemnych wyrastające pionowo w górę ponad powierzchnię podłoża, służące do pobierania tlenu(wnika przez otwory podobne do przetchlinek, następnie kanałami powietrznymi aerenchymy przechodzi do podziemnych części systemu korzeniowego.

KORZENIE PASOŻYTÓW – pasożyty czerpią sub. Pokarmowe z żywych roślin, z którymi są połączone za pomocą ssawek. Są to utwory zdolne do wnikania do wnętrza rośliny żywicielskiej dzięki wydzielaniu enzymów trawiących blaszki środkowe i ściany kom. Jej tkanek. Po osiągnięciu tk. Przewodzących żywiciela ssawki łączą się z niki i pobierają bezpośrednio sub. Pokarmowe, które następnie własnymi wiązkami przewodz. Doprowadzają do tkanek pasożyta.

FUNKCJA KORZENIA: przytwierdza roślinę do podłoża, pobiera z gleby wodę i s. mineralne

MODYFIKACJE PĘDU:

ROZŁOGI – odgałęzienia dolnej części nadziemnego pędu, rosnące tuż przy ziemi,służące do wegetatywnego rozmnażania. Za pomocą rozłogów rozmnażają się np. poziomki i truskawki. Międzywęźla rozłogów są długie a na węzłach znajdują się zredukowane łuskowate liście.

KŁĄCZA – organy typowo podziemne, pozornie przypominające korzenie. Znajdują się na nich zredukowane łuskowate liście(lub blizny po nich) a w pachwinach liści pąki boczne. Są to podziemne łodygi, mające węzły i międzywęźla. Kłącza moją posiadać materiały zapasowe i stanowią organy spichrzowe i przetrwalnikowe roślin. Stanowią też organy rozmnażania wegetatywnego.

BULWY PĘDOWE – (ziemniak)podziemne pędy, ograniczony wzrost, nie wytwarzają korzeni przybyszowych. Łodyga ulega silnemu skróceniu i zgrubieniu, a liście prawie całkowitemu uwstecznieniu.

CEBULE – (cebula, tulipan, hiacynt)organ podziemnym, którego główną część stanowią liście(magazynują materiały zapasowe – cukry) Cebula to organ przetrwalnikowy i spichrzowym, służy też do rozmnażania wegetatywnego.

GAŁĘZIAKI – silna redukcja liści a ich f. asymilacyjne przejmują zielone łodygi, przy czym mogą ulec spłaszczeniu i upodobnieniu do liści.

LIŚCIAKI – (akacja)uwstecznienie liscia obejmuje blaszkę środkową a f.asymilacyjne spełnia ogonek. Ze względu na sztywniejsza budowę są lepiej przystosowane do suchych warunków.

CIERNIE – sztywne,szydlaste,zaostrzone i silnie zdrewniałe. Mogą powstać z przekształcenia liści(kaktus) lub pędów bocznych. Występują tylko w węzłach liściowych i zawierają wiązki przewodzące łączące się z łodygowymi.

WĄSY – mogą być poch.pędowego lub liściowego. Organy czepne,nierozgałęzione lub rozgałęzione, cienkie, wrażliwe na dotyk i pod wpływem bodźca mechanicznego owijające się dookoła podpory. W. pędowe – przekształcone łodygi czasem ze szczątkowymi liśmi i kwiatami. W.liściowe – całe liście lub tylko część.

LIŚCIE PUŁAPKOWE – u rosl. Mięsożernych(owadożernych) wyspecjalizowane do chwytania i trawienia drobnych zwierząt.Rosiczka.

FUNKCJE PĘDU : pozwala przetrwać roślinie niekorzystne warunki(podtrzymuje ją), magazynuje substancje odżywcze, służy do rozmnażania odżywianie przez fotosyntezę, transportuje sub między korzeniem a resztą rośliny, rusztowanie dla liści, kwiatów i pędów bocznych.

BUDOWA ANATOMICZNA LIŚCI:

BLASZKA LIŚCIOWA -  główne trzy tkanki: skórka, miękisz asymilacyjny, tk.przewodzące w postaci żyłek liściowych. Blaszka okryta jest skórką(wymiana gazowa) Typowa skórka jest tk.jednowarstwową,której komórki, poza szparkowymi pozbawione są dobrze wykształconych chloroplastów a ich ściany nierównomiernie zgrubiałe. Aparaty szparkowe rozmieszczone nierównomiernie(górna str blaszki – mało lub wcale, dolna – bogata)Przestrzeń między górną a dolną – mezofil, którego podst. Składnikiem jest miękisz asymilacyjny(palisadowy i gąbczasty)Komory powietrzne – jamki przedechowe.

HYDATODY – dzięki nim zachodzi gutacja – wydzielanie wody na zewnątrz zbierającej się na brzegach blaszki liściowej. H. występują w postaci szparek wodnych lub wypotników. Szparki – przestwór między dwiema komórkami skórki, bez charakterystycznych zgrubień,bez zdolności ruchowych. Pod szparką komora wodna, pod komorą epitem – luźna tkanka miękiszowa – w niej znajdują się zakończenia wiązek doprowadzających wodę. Wypotniki mają charakter gruczołowy, skł się z kom. Wydzielniczych, w których gromadzi się woda wydzielana na zewnątrz.

OGONEK LIŚCIOWY – ukł. Tkanek grzbieto-brzuszny. Składa się ze skórki, pewnej ilości tk. Miękiszowej, mechanicznej i jednej lub kilku wiązek przewodzących(zazwyczaj kolateralnych)

LIŚĆ SZPILKOWY – przystosowane do znoszenia suszy, brak naczyń, obecne cewki, nie zrzucają liści,aparaty szp. W zagłębieniach skórki, pod skórą warstwa sklerenchymy i dopiero pod nią jednorodny mezofil(warstwy ułożone prostopadle do osi szpilki)

FUNKCJE LIŚCIA : fotosynteza, transpiracja, wymiana gazowa

Współpraca