Witaj ponownie!
Mail Grupowy pomaga Twojej grupie sprawnie się komunikować, dzielić notatkami, wydarzeniami i opiniami. Dowiedz się więcej »
Przedmioty Wykładowcy Uczelnie

Niepełnosprawność - skrypt


Uniwersytet Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie
Uniwersytet Ekonomiczny
Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie. Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny w Kielcach
UEK
Prowadzący Jolanta Słoboda
Informacja dla prowadzących
Podgląd

NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ.docx

Podgląd pliku (pełna wersja wyższej jakości po zalogowaniu):
1

SPIS TREŚCI































1. NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ

W każdym społeczeństwie istnieje pewien procent osób, które z różnych przyczyn nie mają pełnej sprawności fizycznej lub psychicznej. Osoby te określa się najczęściej terminem „ludzie niepełnosprawni”.

Nie istnieje jedna, powszechnie uznana definicja niepełnosprawności. Definicja stosowana przez Światową Organizację Zdrowia przyjmuje, że do osób niepełnosprawnych zaliczają się osoby z długotrwałą obniżoną sprawnością fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną, która w interakcji z różnymi barierami może ograniczać ich pełne i efektywne uczestnictwo w życiu społecznym na równych zasadach z innymi obywatelami.

Będąca w powszechnym użyciu jest definicja zawarta w ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 2011, Nr 127, poz. 721 z późn. zm.), która brzmi:



„Niepełnosprawnymi są osoby, których stan fizyczny, psychiczny lub umysłowy trwale lub okresowo utrudnia, ogranicza bądź uniemożliwia wypełnianie ról społecznych, a w szczególności ogranicza zdolności do wykonywania pracy zawodowej”.



Najczęstszymi przyczynami niepełnosprawności są:

  • Wady wrodzone,

  • Choroby przewlekłe (80% przyczyn niepełnosprawności),

  • Nagłe - wypadki, urazy, zatrucia, infekcje.









2. NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ JAKO KWESTIA SPOŁECZNA


Niepełnosprawność jest kwestią społeczną ponieważ osoby niepełnosprawne


  • Muszą walczyć o :

  • Przestrzeganie ich praw,

  • Równe traktowanie,

  • Większe możliwości uzyskania zatrudnienia,

  • Lepszy dostęp do obiektów użyteczności publicznej.


  • Borykają się z:

  • Niechęcią pracodawców,

  • Brakiem akceptacji,

  • Małą aktywnością organizacji działających na ich rzecz,

  • Niedostosowaniem placówek oświaty do ich potrzeb.



Postawy wobec osób niepełnosprawnych:


  • W naszym społeczeństwie dostrzegamy przewagę postaw przychylnych, gdyż negatywny stosunek świadczy o pogwałceniu przyjętych norm współżycia społecznego,

  • Niezwerbalizowane, prywatne postawy są jednak w dużej mierze nieprzychylne,

  • Osoby niepełnosprawne w 75% mówią, iż spotykają się z postawami negatywnymi (rodzina, znajomi, dalsze otoczenie),

  • Społeczeństwo uzurpuje sobie prawo do stanowienia o osobach, które uważa się za słabe i gorsze, przypisywania im tożsamości i wymuszania statusu społecznego,

  • W przypadku widocznego, znacznego naruszenia typowego wyglądu ciała człowieka, reakcje innych ludzi na to odchylenie od standardu, mają wartość negatywną.






3. REGULACJE PRAWNE DOTYCZĄCE NIEPEŁNOSPRAWNOŚCI W POLSCE

W Polsce stosowane są co najmniej dwie definicje dotyczące osób niepełnosprawnych. Pierwsza to definicja wynikająca z przepisów prawa i dotycząca prawnej podstawy kwalifikacji do grupy osób niepełnosprawnych. Natomiast druga, dużo szersza stosowana jest w statystyce Głównego Urzędu Statystycznego. Definicja statystyczna ujmuje bowiem nie tylko osoby niepełnosprawne prawnie, ale również osoby, które co prawda orzeczenia o niepełnosprawności nie posiadają lecz deklarują, że mają ograniczenia w wykonywaniu wybranych czynności – jest to niepełnosprawność biologiczna.

Niepełnosprawność prawna jest orzekana przez różne instytucje i dla różnych celów. W ramach obowiązujących uregulowań prawnych obecnie obowiązują dwa rodzaje orzecznictwa (regulowane odrębnymi ustawami) które są prowadzone przez różne instytucje:

  1. orzecznictwo prowadzone przez ZUS – dla celów rentowych

  2. orzecznictwo prowadzone przez Powiatowe Zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności – dla celów poza rentowych



Uregulowania dotyczące niepełnosprawności zawarte są w Ustawie o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudniania osób niepełnosprawnych z dnia 27 sierpnia 1997 r. (najnowszy tekst ujednolicony z dnia 01.02.2013).



Posiadanie aktualnego orzeczenia wydanego przez organy kwalifikuje daną osobę do grupy niepełnosprawnych prawnie, daje podstawę do ubiegania się oraz korzystania ze specjalnej pomocy, ułatwień czy przywilejów.













Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych ustala trzy stopnie niepełnosprawności (dotyczy osoby które ukończyły 16lat):

Znaczny stopień niepełnosprawności – określa osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji;

Umiarkowany stopień niepełnosprawności – określa osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych;

Lekki stopień niepełnosprawności – określa osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.

Osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych i otrzymują orzeczenie o niepełnosprawności jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy z powodu wady wrodzonej, długo-trwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku.













Możliwości i ograniczenia osób niepełnosprawnych o różnych rodzajach i stopniach niepełnosprawności warunkują, jakimi mogą być pracownikami. Uwarunkowania te zależą od niepełnosprawności, które możemy podzielić na cztery rodzaje:



1. Osoby z niepełnosprawnością sensoryczną:

  • Osoby niewidome i słabowidzące,

  • Osoby niesłyszące i słabosłyszące,

  • Osoby głuchoniewidome.


2. Osoby z niepełnosprawnością fizyczną:

  • Osoby z uszkodzonym narządem ruchu,

  • Osoby z przewlekłymi schorzeniami narządów wewnętrznych.


3. Osoby z niepełnosprawnością psychiczną:

  • Osoby umysłowo upośledzone z niesprawnością intelektualną,

  • Osoby psychicznie chore z zaburzeniami osobowości i zachowania.



4. Osoby z niepełnosprawnością złożoną, dotknięte więcej niż jedną niepełnosprawnością:

  • Osoby niewidome z umysłowym upośledzeniem,

  • Osoby z uszkodzonym narządem ruchu i zaburzeniami psychicznymi itp.















4. DANE STATYSTYCZNE



4.1 Niepełnosprawność ogółem według kryteriów GUS


Wyniki spisu ludności z 2011 roku wykazały, że liczba osób które zadeklarowały ograniczenie zdolności do wykonywania zwykłych czynności podstawowych dla swojego wieku lub posiadały ważne orzeczenie kwalifikujące je do zaliczenia do zbiorowości osób niepełnosprawnych wynosiła 4 697,5 tys., co stanowiło 12,2% ludności kraju, wobec 14,3% w 2002 r.



Wykres nr 1. Osoby niepełnosprawne w 2011 roku ( w stosunku do ogółu ludności)

Źródło: Główny Urząd Statystyczny









Wśród ogółu osób niepełnosprawnych 2530,4 tys. stanowiły kobiety, których w porównaniu do spisu z 2002 roku odnotowano spadek o 12,4%. W miastach zmniejszyła się liczba kobiet niepełnosprawnych o 68 tys., natomiast na wsi aż o 290 tys.

Niepełnosprawni mężczyźni w 2011 roku stanowili nieco mniej liczną grupę – 2167,1 tys. osób. Ich liczebność zmniejszyła się w stosunku do 2002 roku o 15,6%. Podobnie jak wśród kobiet mniejszy spadek niepełnosprawnych mężczyzn widoczny jest w miastach o 8,5%, natomiast na wsi o ponad 25%. Wydaje się, że niepełnosprawność częściej dotyka mieszkańców miast niż wsi.


Tabela nr 1. Osoby niepełnosprawne w latach 2002 i 2011

Wyszczególnienie

Ogółem

Miasta

Wieś

2002

2011

2002

2011

2002

2011

w tys.

2002 =100

w tys.

2002 =100

w tys.

2002 =100

Ogółem osoby niepełnosprawne

5456,7

4697,5

86.1

3213,1

3018,4

93,9

2243,6

1679,1

74,8

Mężczyźni

2568,2

2167,1

84,4

1488,5

1362,2

91,5

1079,7

804,9

74,5

Kobiety

2888,5

2530,4

87,6

1724,6

1656,2

96,0

1163,9

874,2

75,1

Niepełnosprawni prawnie

4450,1

3131,9

70,4

2650,6

2089,8

78,8

1799,6

1042,1

57,9

Niepełnosprawni tylko biologicznie

1006,6

1565,6

155,5

562,5

928,6

165,1

444,0

637,1

143,5

Źródło: Główny Urząd Statystyczny.


Istotne zmiany zauważa się analizując poszczególne kategorie osób niepełnosprawnych. Liczba osób niepełnosprawnych prawnie w 2011 r. wyniosła 3 131,9 tys. i zmniejszyła się w stosunku do 2002 r. o blisko 30%. Większy spadek liczby osób niepełnosprawnych prawnie odnotowuje się wśród osób mieszkających na wsi (o ponad 40%), w miastach o ponad 20%.

Zmiany w przepisach prawnych i zaostrzenie przepisów dotyczących przyznawania rent z tytułu niezdolności do pracy i podobnych świadczeń spowodowały znaczne zmniejszenie się zbiorowości osób niepełnosprawnych prawnie. Przy czym należy zauważyć, że największy – ponad trzykrotny – spadek widoczny jest w grupie osób niepełnosprawnych wyłącznie prawnie tzn. takich które określiły, że posiadają odpowiednie orzeczenie wydane przez organ do tego uprawniony, ale nie odczuwają żadnych ograniczeń do wykonywania zwykłych (podstawowych) czynności życiowych związanych z wiekiem. W 2011 roku stanowiły one 1,2% ogółu ludności, natomiast w 2002 ich odsetek wynosi 4,3%.

4.2 Edukacja


Osoby niepełnosprawne prawnie są znacznie gorzej wykształcone niż osoby sprawne, jakkolwiek w ostatnich latach następował stopniowy wzrost udziału tych osób z co najmniej średnim i wyższym poziomem wykształcenia.


Udział osób niepełnosprawnych w wieku 16 lat i więcej z co najmniej średnim poziomem wykształcenia wzrósł z 31,8% w 2008 r., 32,1% w 2009 r., 33,7% w 2010 r. - do 34,4% w 2011 roku.

W latach 2008 – 2011 wzrósł również udział osób niepełnosprawnych w wieku 16 lat i więcej posiadających wykształcenie zasadnicze zawodowe z 29,3% w 2008 r. do 31% w 2011 roku.

W latach 2009 - 2011 wzrósł też udział osób niepełnosprawnych w wieku 16 lat i więcej posiadających wyższe wykształcenie – od 5,9% w 2009 r., 6,6% w 2010 r. do 7,1% w 2011 r.



Wykres nr 2. Struktura osób niepełnosprawnych w wieku 16 lat i więcej według poziomu wykształcenia w latach 2008-2011

Źródło: Badanie Aktywności Ekonomicznej Ludności (BAEL), GUS.




Niepełnosprawni studenci

Liczba niepełnosprawnych studentów w roku 2011 wynosiła 30,2 tys. z czego ponad 2 tys. stanowili studenci niesłyszący i słabo słyszący, 2,6 tys. studenci niewidomi i słabo widzący, 8,1 tys. studenci z dysfunkcją narządu ruchu (chodzący) i 0,6 tys. studenci z dysfunkcją narządu ruchu (nie chodzący). Inne rodzaje niepełnosprawności miało 16,9 tys. studentów. Z roku na rok obserwujemy wzrost liczby studentów wśród osób niepełnosprawnych. Świadczy to przede wszystkim o poprawie dostępności szkolnictwa wyższego.

Tabela nr 2. Studenci niepełnosprawni w latach 2007 - 2011

Wyszczególnienie

Ogółem

w tym kobiety

niesłyszący i słabo słyszący

niewidomi i słabo widzący

z dysfunkcją narządu ruchu

inne rodzaje

niepełno-

sprawności

chodzący

nie chodzący

rok 2007 ogółem

22 988

13 499

1 491

1 874

5 316

503

13 804

w tym

studia stacjonarne

12 569

7 029

872

1 063

2 818

251

7 565

studia niestacjonarne

10 419

6 470

619

811

2 498

252

6 239

rok 2008 ogółem

25 265

15 126

1 723

2 042

6 367

560

14 573

w tym

studia stacjonarne

13 089

7 364

914

1 137

3 066

277

7 695

studia niestacjonarne

12 176

7 762

809

905

3 301

283

6 878

rok 2009 ogółem

27 975

16 661

1 891

2 357

7 368

599

15 760

w tym

studia stacjonarne

14 552

8 161

1 029

1 314

3 642

298

8 269

studia niestacjonarne

13 423

8 500

862

1 043

3 726

301

7 491

rok 2010 ogółem

30 096

18 117

1 990

2 630

8 069

607

16 800

w tym

studia stacjonarne

15 872

8 986

1 104

1 481

4 030

294

8 963

studia niestacjonarne

14 224

9 131

886

1 149

4 039

313

7 837

rok 2011 ogółem

30 249

18 357

2 017

2 638

8 051

610

16 933

w tym

studia stacjonarne

16 394

9 436

1 175

1 490

4 200

307

9 222

studia niestacjonarne

13 855

8 921

842

1 148

3 851

303

7 711

Źródło: "Szkoły wyższe i ich finanse", GUS







Liczba studentów niepełnosprawnych wzrosła z 22.988 w roku akademickim 2007/2008
i 25.265 w roku akademickim 2008/2009 do 30.096 w roku akademickim 2010/2011 i 30.238 w roku akademickim 2011/2012.


Posiadane wykształcenie różnicuje aktywność zawodową osób niepełnosprawnych – istnieje powiązanie: im wyższy poziom wykształcenia posiadanego przez osoby niepełnosprawne, tym wyższy współczynnik aktywności zawodowej tych osób, jak też wskaźnik zatrudnienia. Najwyższą aktywnością zawodową cechują się osoby z wyższym i średnim poziomem wykształceniem.


4.3 Osoby niepełnosprawne na rynku pracy

Aktywność zawodowa niepełnosprawnych mieszkańców wsi i miast.

W przypadku osób w wieku 16 lat i więcej jak i produkcyjnym mieszkańcy miast wykazują się wyższym poziomem aktywności zawodowej i zatrudnienia niż mieszkańcy wsi.

W 2011 roku aktywnych zawodowo było 28,7% niepełnosprawnych mieszkańców miast
i 23% mieszkańców wsi w wieku produkcyjnym (rok temu odsetki te wynosiły odpowiednio 28% i 22,6%). W przypadku osób w wieku 16 lat i więcej współczynnik aktywności zawodowej niepełnosprawnych mieszkańców miast w 2011 roku wynosił 17,8% (rok temu 17,6%), a mieszkańców wsi – 16% (tak samo jak rok temu).

Wykres nr 3. Aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym według miejsca zamieszkania w 2011 roku

Źródło: Badanie Aktywności Ekonomicznej Ludności, GUS.

Wskaźnik zatrudnienia niepełnosprawnych mieszkańców miast w wieku produkcyjnym w 2011 roku wynosił 23,7%, a mieszkańców wsi 20,2% (rok temu odsetki te wynosiły odpowiednio 23% i 20,1%). W przypadku osób w wieku 16 lat i więcej udział pracujących wśród niepełnosprawnych mieszkańców miast w 2011 roku wynosił 14,8% (rok temu 14,6%), a mieszkańców wsi – 14,2% (rok temu – 14,4%).

Stopa bezrobocia niepełnosprawnych mieszkańców miast w wieku produkcyjnym w 2011 roku wynosiła 17,4%, a mieszkańców wsi 11,9% (rok temu odsetki te wynosiły odpowiednio 17,6% i 11,4%). W przypadku osób w wieku 16 lat i więcej stopa bezrobocia niepełnosprawnych mieszkańców miast w 2011 roku wynosiła 16,9% (tak samo jak rok temu), a mieszkańców wsi –11,2% (rok temu 10,2%).

Wykres nr 4. Aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych w wieku 16 lat i więcej według miejsca zamieszkania w 2011 roku.

Źródło: Badanie Aktywności Ekonomicznej Ludności, GUS











Analiza aktywności zawodowej osób niepełnosprawnych w latach 2001-2011

Wyniki Badania Aktywności Ekonomicznej Ludności Polski (BAEL) wskazują na znaczną poprawę sytuacji osób niepełnosprawnych na rynku pracy w ciągu ostatnich lat, na którą niewątpliwy wpływ miało duże zainteresowanie pracodawców zatrudnianiem osób niepełnosprawnych, a które wynikało z otrzymywanego przez nich wsparcia.

Od 2007 roku odnotowuje się znaczny wzrost współczynnika aktywności zawodowej i wskaźnika zatrudnienia osób niepełnosprawnych, szczególnie tych w wieku produkcyjnym.

Do 2009 roku obserwowano również spadek stopy bezrobocia tych osób. Niestety, ze względu na trudną ogólną sytuację na rynku pracy, w latach 2010-2011 bezrobocie dotknęło także osoby niepełnosprawne. Niezależnie od negatywnego wymiaru tego zjawiska, warto zauważyć, że wzrost udziału osób zaliczanych do bezrobotnych według BAEL wśród osób niepełnosprawnych aktywnych zawodowo - przy jednoczesnym wzroście wskaźnika zatrudnienia - wynika ze zwiększenia ich aktywności zawodowej.

Podczas gdy w 2007 roku współczynnik aktywności zawodowej osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym wynosił 22,6%, w 2008 r. – 23,9%, w 2009 r. - 24,6%, to w 2010 roku wynosił 25,9%, a w 2011 roku osiągnął poziom 26,4%.

Udział pracujących wśród osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym w roku 2011 osiągnął wartość 22,3%. Wzrósł on w porównaniu z 2010 rokiem o 0,4 pkt. proc. Dla porównania w 2009 roku wynosił 21,4%, zaś w 2008 roku wynosił 20,8%, a w 2007 roku wynosił 19,4%.

Stopa bezrobocia osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym w 2011 r. wynosiła 15,5% i była wyższa o 0,2 pkt. proc. niż w roku poprzednim. W 2009 roku wynosiła 12,8%, podczas gdy w 2008 roku - 17,3% a w 2007 roku wynosiła 14,1%.












Wykres nr 5. Aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych w wieku produkcyjnym w latach 2001-2011

Źródło: Badanie Aktywności Ekonomicznej Ludności, GUS.



Wykres nr 6. Aktywność zawodowa osób niepełnosprawnych prawnie w wieku 16 lat i więcej w latach 2001-2011

Źródło: Badanie Aktywności Ekonomicznej Ludności (BAEL), GUS


5. POMOC PAŃSTWA OSOBOM NIEPEŁNOSPRAWNYM


Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.


Programy realizowane aktualnie:


  1. Aktywny samorząd-dofinansowanie sprzętu specjalistycznego,

  2. Dofinansowanie do oprocentowania kredytów bankowych dla zakładów pracy chronionej,

  3. Dofinansowanie kosztów szkolenia języka migowego,

  4. Finansowanie badań, ekspertyz i analiz dotyczących rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych,

  5. Junior - Program aktywizacji zawodowej absolwentów niepełnosprawnych w ramach Programu Aktywizacji Zawodowej Absolwentów PIERWSZA PRACA,

  6. Program wsparcia międzynarodowych imprez sportowych dla osób niepełnosprawnych organizowanych na terenie Polski,

  7. Program wyrównywania różnic między regionami II,

  8. Refundacja dodatkowych kosztów zatrudnienia osób niepełnosprawnych w zakładach pracy chronionej,

  9. Refundacja kosztów wydawania certyfikatów przez podmioty uprawnione do szkolenia psów asystujących),

  10. Wczesna pomoc dziecku niepełnosprawnemu,

  11. Wsparcie dla Biblioteki Centralnej Polskiego Związku Niewidomych,








Ulgi i przywileje przysługujące osób niepełnosprawnych


Osoby niepełnosprawne niezależnie od praw i ulg o charakterze powszechnym korzystają także ze szczególnych przywilejów w różnych aspektach życia. Ich celem jest przede wszystkim zapewnienie tym osobom równych szans w życiu zawodowym i społecznym. Dlatego wyartykułowana w Karcie Praw Osób Niepełnosprawnych zasada niedyskryminacji oraz prawo do samodzielnego i aktywnego życia osób, których sprawność fizyczna lub psychiczna utrudnia lub uniemożliwia naukę, pracę oraz pełnienie ról społecznych, ma nie tylko aspekt społeczny, ale przede wszystkim ma niwelować rzeczywiste bariery, jakie w codziennym życiu napotykają osoby niepełnosprawne. Niepełnosprawność jest zatem tytułem do korzystania z ulg :

  • ulgi na przejazdy w pociągach PKP,

  • ulgi w autobusach,

  • bezpłatnych przejazdów komunikacją miejską  wraz ze wskazanym przez siebie opiekunem ,

  • karty parkingowej potwierdzającej uprawnienia do niestosowania się do niektórych znaków drogowych,

  • zwolnień od opłat abonamentowych za radio i telewizję,

  • ulgowych biletów do muzeów,

  • do odliczeń niektórych wydatków od dochodu,

  • rabatów na usługi telekomunikacyjne,

  • turnusy rehabilitacyjne.







6. NIEPEŁNOSPRAWNY W PRACY


Uprawieni niepełnosprawnego pracownika

Osoba niepełnosprawna korzysta ze szczególnych przywilejów w ramach zatrudnienia. Przede wszystkim ma ona prawo do nie dyskryminacyjnych warunków pracy. Prawo to wynika z generalnego zakazu dyskryminacji określonego w Art. 11 3 K.P., który niepełnosprawność wymienia jako jeden z kryteriów, według których niedopuszczalne jest gorsze traktowanie w ramach zatrudnienia.

Niepełnosprawny pracownik korzysta też ze szczególnych uprawnień w zakresie warunków pracy, a w szczególności czasu pracy i urlopów.


Uprawnienia i obowiązki pracodawcy


Pracodawca, który zatrudnia osobę niepełnosprawną może otrzymać ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych:

1.Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych prowadzonej przez PFRON.

2. Zwrot kosztów przystosowania stanowiska pracy dla osoby niepełnosprawnej - Pracodawca, który zatrudni osobę niepełnosprawną przez okres co najmniej 36 miesięcy może otrzymać zwrot kosztów ze środków PFRON.

3. Zwrot kosztów wyposażenia stanowiska pracy zatrudnionych osób niepełnosprawnych.

4. Zwrot kosztów szkolenia pracownika niepełnosprawnego.

5. Zwrot kosztów zatrudnienia pracownika pomagającego pracownikowi niepełnosprawnemu w pracy.

6. Zwolnienie z wpłat na PFRON - pracodawca, który zatrudnia co najmniej 25 pracowników w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy musi dokonywać miesięcznych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.



7. ORGANIZACJE POZARZĄDOWEorganizacje pożytku publicznego o zasięgu ogólnopolskim działające na rzecz osób niepełnosprawnych to:

  • Polski Związek Niewidomych,

  • Polski Związek Głuchych,

  • Polskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym,

  • Krajowe Towarzystwo Autyzmu,

  • Ogólnopolska Federacja Organizacji Osób Niesprawnych Ruchowo,

  • Polskie Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego,

  • Polskie Stowarzyszenie Ludzi Cierpiących na Padaczkę,

  • Polskie Stowarzyszenie Diabetyków,

  • Polskie Towarzystwo Walki z Kalectwem,

  • Polski Związek Emerytów, Rencistów i Inwalidów,

  • oraz wiele różnych fundacji i stowarzyszeń.



















8. POLITYKA UNII EUROPEJSKIEJ WOBEC OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH

20 grudnia 1993 roku Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych przyjęło "Standardowe zasady wyrównywania szans osób niepełnosprawnych", które są traktowane jak normy zwyczajowe prawa międzynarodowego i są podstawą tworzenia nowego prawodawstwa oraz inspiracją dla programów działania na rzecz osób z niepełnosprawnością w wielu krajach, w tym w krajach członkowskich Unii Europejskiej.

Głównym celem strategii Unii Europejskiej wobec niepełnosprawności jest tworzenie społeczeństwa otwartego i dostępnego dla wszystkich. Opiera się ona na pojęciu prawa i poszanowaniu różnic indywidualnych. Strategia podkreśla potrzebę nowego podejścia do kwestii niepełnosprawności koncentrującego się na rozpoznaniu i usunięciu różnych barier, które utrudniają lub wręcz uniemożliwiają osobom z niepełnosprawnością osiągnięcie równych szans i uczestnictwo we wszystkich dziedzinach życia. Jej idea inspirowana jest przede wszystkim "Standardowymi zasadami wyrównywania szans osób niepełnosprawnych".

Strategia ta skupia się na trzech zagadnieniach:

  1. Współpracy między Komisją Europejską a krajami członkowskimi.

  2. Promowaniu pełnego uczestnictwa osób z niepełnosprawnością w społeczeństwie.

  3. Upowszechnianiu problematyki niepełnosprawności we wszystkich unijnych inicjatywach.

Główna odpowiedzialność za prowadzenie działań na rzecz osób z niepełnosprawnością spoczywa na państwach członkowskich. Obecnie są one wspierane przez działania na poziomie Unii. Obejmują one przede wszystkim:

  1. Wzmacnianie współpracy między krajami członkowskimi, m.in. dzięki pracy Grupy Wysokich Rangą Przedstawicieli Państw Członkowskich do spraw Niepełno- sprawności.

  2. Zbieranie i wymianę informacji, danych statystycznych i przykładów dobrej praktyki,

  3. Uwrażliwianie na prawa i potrzeby osób z niepełnosprawnością.

  4. Uwzględnianie kwestii niepełnosprawności we wszystkich pracach legislacyjnych Komisji Europejskiej.







Strategia Unii Europejskiej wobec niepełnosprawności dotyczy wielu dziedzin. Do kluczowych problemów należą:

  • Walka z dyskryminacją,

  • Budowanie otwartego społeczeństwa i poprawa dostępu do szeroko rozumianego otoczenia,

  • przeciwdziałanie społecznej marginalizacji.

Działania podejmowane są we wszystkich ważnych sferach życia: zatrudnieniu, edukacji, zabezpieczeniu socjalnym, mieszkalnictwie, dostępie do dóbr, usług, informacji itp.


Obecnie w krajach unii żyje około 50 milionów ludzi niepełnosprawnych. Nie ma jednej definicji niepełnosprawności w Unii Europejskiej. Każde z państw członkowskich ma własny system orzekania o niepełnosprawności. Może się zdarzyć, że osoba uznawana w jednym państwie za niepełnosprawną, w innym za taką nie będzie traktowana. Na przykład w Niemczech stopień niepełnosprawności określa się według skali obniżenia sprawności funkcjonalnej organizmu, od 20% do 100%. Za osobę niepełnosprawną ciężko poszkodowaną uznaje się tam osobę, której obniżenie funkcjonalnej sprawności organizmu wynosi przynajmniej 50% niezależnie od konsekwencji w sferze zawodowej.



21


Współpraca

Wczytywanie...