Witaj ponownie!
Mail Grupowy pomaga Twojej grupie sprawnie się komunikować, dzielić notatkami, wydarzeniami i opiniami. Dowiedz się więcej »
Przedmioty Wykładowcy Uczelnie

Działy pedagogiki, metody badań, pedeutologia, cechy wychowania, ćw. kolokwium


Prowadzący Agnieszka Jaworska
zgłoś naruszenie zasad
Podgląd

wprow do Pedagogiki cw.docx

Podgląd pliku (pełna wersja wyższej jakości po zalogowaniu):

1 Pedagogika- jest to nauka o wychowaniu której przedmiotem jest wychowanie. mająca na celu wyposażenie całego społeczeństwa ,młodego pokolenia w wiedzę, sprawności ogólne i zawodowe zainteresowania, systemy wartości, podstawy i przekonania oraz przysposobienie do oddziaływania na własny rozwój.

2.Działy pedagogiki

Biorąc pod uwagę działalność metodyczną (na podstawie doświadczeń) pedagogikę dzielimy na 4 działy:

-- Pedagogika praktyczna lub empiryczna obserwująca, zbierająca i badająca całość doświadczenia wychowawczego rodziców, nauczycieli, wychowawców, opracowująca także doświadczenia dydaktyczne i metodyczne przy wszelakim nauczaniu i uczeniu się.

-- Pedagogika opisowa lub eksperymentalna jako dział naukowo uogólniający doświadczenia i badający eksperymentalnie prawa rządzące przebiegiem zjawisk biologicznych, psychologicznych, socjologicznych lub kulturowych związanych z wychowaniem.

-- Pedagogika normatywna która na podstawie filozofii człowieka, aksjologii i teorii kultury bada naturę człowieka, wytwory jego kultury i na tym tle ustala wartości, cele, ideały i normy którymi powinno kierować się wychowanie.

-- Pedagogika teoretyczna jest to dział najwyższy i obejmuje całość badanego przedmiotu, dąży w oparciu o materiał dostarczony przez wcześniejsze działy pedagogicznych badań do stworzenia jednolitej teorii wszechstronnego rozwoju człowieka i jego uwarunkowań teoriiodtwarzającej obiektywnie cała rzeczywistość wychowania.

3.Ped współpracuję z : psychologia, socjologia i fizjologia

4.Metody badan : ankieta, obserwacja, wywiad, doświadczenie, eksperyment, analiza dokumentow

Pedeutologia – obszar interdyscyplinarny, subdyscyplina pedagogiki powstała w wyniku intensywnego rozwoju szkoły, domagającego się wiedzy o nauczycielu, jego kształcenia i doskonalenia.

Działy współczesnej pedagogiki:

Wczesnoszkolna i Przedszkolna : Jest subdyscypliną zajmującą się procesem uczenia się i nauczania dzieci w klasach tzw. zerowych i w klasach I-III. Zadania: opracowanie ogólnych teorii i planów pracy dydaktycznej, opracowanie koncepcji programowych, analiza treści szkolnych.

Specjalna: Zajmuje się zagadnieniami związanymi z opieką, wychowaniem i kształceniem osób wykazujących pewnego rodzaju niepełnosprawność.

Opiekuńczo-wychowawcza : Zajmuje się opieką i wychowaniem osób, które nie są z stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb.

Resocjalizacyjna :Zajmuje się opieką, wychowaniem, kształceniem jednostek o tak zwanej zaburzonej socjalizacji, czyli wykazujących objawy niedostosowania społecznego. Składa się z: aksjologii wychowania resocjalizującego (ukazują sens resocjalizacji na bazie wartości i celów ogólnospołecznych)

Pedeutologia :Zajmuje się analizą zagadnień związanych z zawodem nauczyciela, doborem kandydatów do zawodu nauczyciela, zagadnieniami kształcenia i samokształcenia nauczycieli oraz przemianami zachodzącymi w relacji nauczyciel - uczeń.

Dorosłych i społeczna.

Wychowanie - świadomie organizowana działalność społeczna, oparta na stosunku wychowawczym miedzy wychowankiem a wychowawcą, której celem jest wywołanie zamierzonych zmian w osobowości wychowanka. Zmiany te obejmują zarówno stronę poznawczo – instrumentalną, związaną z poznaniem rzeczywistości i umiejętnością oddziaływania na nią, jak i stronę emocjonalno – motywacyjną, która polega na kształtowaniu stosunku człowieka do świata i ludzi, jego przekonań i postaw, układu wartości i celu życia

Rodzaje wychowania :

- wychowanie naturalne czyli uczestniczące w życiu rodzinnym społecznym w zbiorowej pracy lub w sytuacji kulturowej wolnego czasu np. czytanie książek.

- wychowanie celowe (instytucjonalne) przygotowuje dziecko młodzież do przyszłego zawodu stanu pracy.

- wychowanie organizowane programowo w specjalnych instytucjach wychowawczych jak uniwersytet seminarium itp.

Cechy wychowania :

  1. złożoność
  2. intencjonalność – wychowawca jest świadomy celów jakie pragnie realizować w wyniku planowo organizowanej działalności wychowawczej
  3. interakcyjność – jest to współdziałanie wychowawcy i wychowanka ze sobą. Wychowawca uznaje za partnera wychowanka w procesie wychowawczym
  4. relatywność – przewidywanie skutków oddziaływań wychowawczych
  5. długotrwałość – każdy człowiek podlega przemianą własnej osobowości przez całe życie.

Podział definicji wychowania:

  1. Prakseologiczne wg. której wychowanie to działanie wychowawców wpływanie na wychowanków i celowe urabianie ich. Definicje wiążą się ze społecznym działaniem dorosłych
  2. Ewolucyjne wg. której wychowanie jest swobodny wzrost dziecka. Wychowanie jako proces samorzutnego rozwoju w zakresie różnego rodzaju doświadczenia nabywanego przez wychowanka (jest zdobywaniem doświadczenia)
  3. Sytuacyjna wg. której definicje te zwracają uwagę jak organizować środowisko wychowujące. Zwracają uwagę na nieświadomie działające wpływy zajęć odpoczynku podkreślają znaczenie środowiska wychowawczego.
  4. Adaptacyjna proces wychowania polega na kształtowaniu się charakteru lub osobowości wychowanka jego wykształcenia lub światopoglądu chodzi w nich o najdalszy ostateczny wynik wychowawczy w którym jest przystosowanie wychowanka do środowiska biologicznego lub społecznego.

Samowychowanie to samorzutna praca człowieka nad ukształtowaniem własnego poglądu na świat własnych postaw cech charakteru i własnej osobowości. Rozwiązanie u dzieci tego procesu motywacji pobudzającej do pracy nad sobą jest działaniem które zwiększa wpływ wychowawczy rodziny i szkoły.

Samokształcenie to inaczej samouctwo osiąganie wykształcenia przez działalność której cele treści warunki i środki ustala sam podmiot.

Zadaniem wychowania jest wspomaganie dzieci młodzieży w ich rozwoju psychicznym i fizycznym. Głównym jego zadaniem jest ochrona wychowanka przed złymi wpływami które mogą zakłócić jego prawidłowy normalny rozwój.

Wychowanie w aspekcie społecznym jest to próba przystosowania wychowanka do warunków sytuacji w jakich przyjdzie mu żyć i pracować.

Wychowanie w aspekcie kulturowym umożliwienie dzieciom i młodzieży przyswajanie materialnego duchowego dorobku ludzkości wyzwalanie ciekawości i zainteresowania nimi. Zmusza się do samodzielnego jego poznania.

Wychowanie w aspekcie religijnym zakłada iż człowiek wymaga wsparcia nie tylko ze strony natury społeczeństwa i kultury lecz także ze strony religii. Umożliwia ona odpowiedź na problemy egzystencjalne przed jakimi staje człowiek.

Cele w kategoriach psychologicznych ocenia się stan rozwoju wychowawczego wychowanka a określając odległość od zamierzenia można wyodrębnić 4 grupy celów:

- Kreatywne: wywołać , ukształtować

- Optymalizujące: zwiększyć , wzmóc , poszerzyć np. wrażliwość

- Minimalizujące: osłabić, ograniczyć np. agresję

- Korekcyjne: przekształcić , zmienić np. postawę przekonania.

Funkcje celów wychowania:

Funkcja wyodrębniająca polega na wyróżnieniu celu swoistego dla danych procesów wychowawczych np. procesu kształtowania zainteresowań

Funkcja stuktualizująca polega na odpowiednim dobraniu struktur sytuacyjnych sytuacyjnych wyniesionych z danej sytuacji doświadczenia wychowanków do odpowiednio dobranych celów wychowawczych.

Funkcja kontrolna sprowadza się do oceny uzyskanych wyników.

Związek między wychowaniem a opieką

Opieka jest tam gdzie pojawiają się niekorzystne dla rozwoju człowieka zjawiska tj. choroby zaburzenia psycho-fizyczne defekty organiczne złe przyzwyczajenia.

W wychowaniu opieka zapewnia niezbędne warunki dla prawidłowego przebiegu procesu wychowawczego. Natomiast opieka bez wychowania mogłaby przerodzić się w dawanie ponad miarę  tym samym sprzyjać postawą biernego wyczekiwania oraz sankcjonować brak aktywności i samodzielność wychowanków.

Rodzaje opieki:

Ze względu na stan zagrożenia:

-profilaktyczna

-interwencyjna

-kompensacyjna

Ze względu na uwagi na rodzaj zastosowanych środków:

-materialna

-zdrowotna

-moralna

-prawna

-wychowawcza

Środowisko wychowawcze to odrębne środowisko społeczne które grupa wytwarza dla osobnika który ma zostać jej członkiem po odpowiednim przygotowaniu.

Składniki środowiska wychowawczego:

- rodzice

- otoczenie sąsiedzkie

- grupa rówieśników

- nauczyciel

- szkoła

- instytucje wychowania pośredniego

Rodzina – stanowi integralną część każdego społeczeństwa; stanowi jego najmniejszą, a zarazem podstawowa komórkę. Jest środowiskiem życiowym niemal każdego człowieka.

Zadania rodziny:

  1. przygotowywanie dzieci do wejścia w życie społeczne, wychowanie i pielęgnowanie oraz zapewnienie im odpowiedniego startu życiowego
  2. prowadzenie gospodarstwa domowego zaspokajającego potrzeby członków rodziny
  3. sprawowanie pieczy nad życiem członków rodziny, ich zachowaniem, kulturą, zdrowiem i trudnościami życiowymi
  4. utrzymanie granic -psychologicznych jednostki, jak i całego systemu
  5. utrzymanie fizycznego otoczenia – wszystkie funkcje ekonomiczne
  6. budowanie, kierowanie klimatem emocjonalnym – rodzaj relacji, więzi, sposoby wyrażania emocji

Szkoła – to obiekt określonej liczby uczniów i nauczycieli realizujących ustalone cele przez przyswajanie swoistego zasobu treści programowych, podanych uczniom i nauczycielom według ustalonych programów, opartych na obowiązujących podręcznikach i uzupełniających materiał dydaktyczny lub jeszcze innych elementach bogatszego wyposażenia.

Zadania szkoły:

  1. kształcenie i nauczanie
  2. wychowywanie i opieka
  3. funkcje dydaktyczne
  4. przekazywanie wiedzy, tworzenie warunków, aby nauczać i kształcić
  5. przygotowanie do życia w grupie, przygotowanie do funkcji społecznych i adaptacyjnych, uczenie samodzielności
  6. wpływanie na rozwój i kształtowanie człowieka (funkcja rozwojowa)
  7. wykrywanie talentów, wspomaganie rozwoju (funkcja poznawcza)
  8. przygotowanie do zawodu (funkcja dydaktyczna)
  9. kształtowanie idei (np. patriotycznych)

Funkcje szkoły

  1. Kulturalna – organizowanie teatrzyków, przedstawień, itp.
  2. Edukacyjna – przekazywanie wiedzy
  3. Socjalizacyjna – współżycie w zespole
  4. Rozwojowa – kształtowanie postaw, światopoglądu
  5. Opiekuńczo – wychowawcza -opiekowanie się dzieckiem znając jego sytuację rodzinną

Cele szkoły:

  1. wszechstronny rozwój każdego ucznia, a więc pełny rozwój jego umysłu, woli, uczuć i charakteru
  2. obywatelskiej świadomości
  3. umiejętność działania w zespole i dla zespołu
  4. poczucia odpowiedzialności za słowa i krzywdy

Grupa rówieśnicza – to wspólnota, która powstała w sposób naturalny, bez integracji człowieka w wyniku przyrodniczej istoty ludzkich potrzeb i dążeń; zrodził ją spontaniczny rozwój stosunków interpersonalnych.

Grupa rówieśnicza:

  1. członkostwo jest spontaniczne, nacechowane poczuciem uczestnictwa
  2. dominują więzi osobowe i powszechna identyfikacja wzajemna, osobista
  3. określa niewielki rozmiar
  4. członkowie mają poczucie przynależności oraz odrębności wobec otocznia
  5. grupa ustala świat wartości i wzorców dla członków i organizacji grupy
  6. istnieje umowny system kontroli, doraźnie określone sankcje
  7. grupę cechuje zmienność i okazjonalność celów, labilność struktury i wewnętrznej hierarchii
  8. przywództwo wynika z cech osobowych, aprobaty grupy

Kształcenie – ogół czynności i przepisów pozwalających ludziom uzyskanie orientacji w otaczającej rzeczywistości. Dzięki tym czynnościom ludzi uzyskują zasób wiedzy, umiejętności i sprawności, a rezultat kształcenia nazywamy wykształceniem. Rodzaje

Nauczanie – swoisty rodzaj działalności społecznej wykonywanej przez nauczycieli w stosunku do uczniów, której celem jest wywołanie określonej zmiany w uczniach tzn. Uczenie się – proces, w którego toku na podstawie doświadczenia, poznania i ćwiczenia powstają nowe formy zachowania się i działania lub ulegają zmianom formy zachowania się i działania lub ulegają zmianom formy wcześniej nabyte. Jest jedna z podstawowych form działalności ludzkich obok pracy, zabawy i działalności społeczno – kulturalnej dla celów pedagogicznych.

Osobowość – najczęściej oznacza zespół stałych właściwości i procesów psychofizycznych odróżniających daną jednostkę od innych, wpływający na organizację jej zachowania, a więc na stałość w nabywaniu i porządkowaniu doświadczeń, wiadomości i sprawności, w reagowaniu emocjonalnym w stosunkach z innymi ludźmi oraz na stałość w wyborze celów i wartości.

Osobowość społeczna - odnosi się ona do wprowadzania człowieka w świat określonych wartości, norm zachowań, ról społecznych, tradycji i dziedzictwa kulturowego. Ukształtowanie tej osobowości odbywa się głównie za sprawą socjalizacji.

Współpraca