Witaj ponownie!
Mail Grupowy pomaga Twojej grupie sprawnie się komunikować, dzielić notatkami, wydarzeniami i opiniami. Dowiedz się więcej »
Przedmioty Wykładowcy Uczelnie

Wykład 1,2, Prawne podstawy bezpieczeństwa, podział bezpieczeństwa, źródła prawa, notatki


Prowadzący Marcin Marcinko
Informacja dla prowadzących
Podgląd

PrPodstBezp-Wyklad1i2.doc

Podgląd pliku (pełna wersja wyższej jakości po zalogowaniu):

Marcin Marcinko

Prawne podstawy bezpieczeństwa – zagadnienia definicyjne i wprowadzające

I. Prawo międzynarodowe, europejskie i krajowe wobec problematyki bezpieczeństwa

Bezpieczeństwo jest kategorią abstrakcyjną i funkcjonuje wyłącznie w teorii oraz w mowie potocznej – w praktycznej działalności tzw. podmiotów bezpieczeństwa funkcjonuje z przymiotnikiem, określającym kogo personalnie lub jakiego obszaru podmiotowo lub przedmiotowo dotyczy.

Do podmiotów bezpieczeństwa można zaliczyć:

a) podmioty prawa międzynarodowego (w tym państwa oraz organizacje międzynarodowe)

b) podmioty życia społecznego

c) narody (grupy etniczne)

d) jednostki

Bezpieczeństwo jest jednocześnie:

- „ stanem ” – chodzi o jego wymiar, skalę trwałości, zasięg terytorialny itp.;

- „ procesem ” – chodzi o nieustanne kształtowanie i umacnianie bezpieczeństwa, określające zarazem jego dynamikę, o której najlepiej świadczy stale rosnący jego zakres podmiotowy, przedmiotowy i przestrzenny.

Ryszard Zięba – podział bezpieczeństwa według następujących aspektów:

1) podmiotowego : bezpieczeństwo narodowe i bezpieczeństwo międzynarodowe;

2) przedmiotowego : bezpieczeństwo polityczne, wojskowe, gospodarcze, społeczne, kulturowe, ideologiczne, ekologiczne, informacyjne itd.;

3) przestrzennego : bezpieczeństwo personalne (dotyczące indywidualnych ludzi – osób), lokalne (państwowo-narodowe), subregionalne, regionalne (koalicyjne), ponadregionalne i globalne (uniwersalne);

4) czasu : stan bezpieczeństwa i proces bezpieczeństwa;

5) sposobu organizowania : indywidualne (unilateralne) – hegemonizm mocarstwowy, izolacjonizm, neutralność, niezaangażowanie, sojusze (system blokowy), system bezpieczeństwa kooperacyjnego, system bezpieczeństwa zbiorowego.

Zakres podmiotowy:

Bezpieczeństwo narodowe (państwowe) i międzynarodowe może być kształtowane w dwóch obszarach:

1) wewnętrznym bezpieczeństwo wewnętrzne dotyczy zapewniania stabilności wewnętrznej podmiotu bezpieczeństwa;

2) zewnętrznym – bezpieczeństwo zewnętrzne dotyczy przeciwdziałania zagrożeniom zewnętrznym.

Łącząc aspekt wewnętrzny i zewnętrzny bezpieczeństwa, otrzymuje się całościowe ujęcie bezpieczeństwa podmiotu .

Podstawa tego podziału – granice terytorialne: państwowe, kontynentalne, sojuszów, środowiskowe i innych podmiotów bezpieczeństwa.

W warunkach globalizacji i internacjonalizacji większości sfer życia społecznego, granica między bezpieczeństwem wewnętrznym i zewnętrznym jest silnie rozmyta, a wiele zagrożeń niekiedy trudno dowiązać do wyraźnie określonego źródła – niemniej, taki podział wydaje się być pożyteczny z praktycznego punktu widzenia : między innymi jest on nieodzowny dla uświadomienia tego, że dla zapewnienia bezpieczeństwa wewnętrznego potrzebne są inne metody, formy i sposoby, niż dla zewnętrznego.

Obecnie wielu problemów narodowego bezpieczeństwa zewnętrznego nie można rozwiązać samodzielnie, w pojedynkę, dlatego też konieczne jest łączenie wysiłków podmiotów bezpieczeństwa. Świat jest na tyle zintegrowany, że niemożliwe jest sprowadzenie zapewniania bezpieczeństwa zewnętrznego do ram granic narodowych. Dlatego optymalna droga jego zapewniania jest doprowadzenie do określonej równowagi swoich interesów z interesami innych państw , określonego kompromisu w ramach bezpieczeństwa międzynarodowego.

Podział na bezpieczeństwo wewnętrzne i zewnętrzne będzie uzasadniony tak długo, jak istnieć będą oddzielone granicami państwa narodowe jako główne podmioty stosunków międzynarodowych i bezpieczeństwa.

Bezpieczeństwo narodowe – często jest utożsamiane z bezpieczeństwem państwa ,