Witaj ponownie!
Mail Grupowy pomaga Twojej grupie sprawnie się komunikować, dzielić notatkami, wydarzeniami i opiniami. Dowiedz się więcej »
Przedmioty Wykładowcy Uczelnie

Technologie informacyjne


Podgląd

technologie informacyjne.docx

Podgląd pliku (pełna wersja wyższej jakości po zalogowaniu):

1. INFORMACJA I INFORMATYKA

Informacje – różnie rozumiana w zależności od rodzaju nauki. Jest to dobro zmniejszające niepewność. Jest to dobro niematerialne. Służy do zaspokojenia potrzeb gospodarczych, społecznych, kulturowych i politycznych. Informacja w przeciwieństwie do wiadomości zmniejsza niepewność i zawsze niesie prawdziwą treść. Wiadomość jest więc pojęciem szerszym. Z informacji korzysta się zbiorowo i indywidualnie. Nadaje się do przemieszczania miedzy ludźmi. Jest utrwalana na nośnikach fizycznych i może być przekazywana przy użyciu sygnałów. Dostęp do informacji i jej jakość staje się coraz ważniejsza.

W informatyce informacja to każdy czynnik dzięki któremu obiekt odbierający go może polepszyć swoją znajomość otoczenia i bardziej sprawnie przeprowadzić celowe działania. Informacja jest miarą niepewności jaką usuwa dany sygnał.

Dana – w informatyce to obiektywna postać informacji nadająca się do wykonania na niej różnych operacji czyli do jej przetwarzania. Dana to więc liczby, fakty, pojęcia lub rozkazy przedstawione w sposób wygodny do przesłania, interpretacji.

Całe stanowienie i stosowanie prawa traktuje się jako proces przetwarzania informacji fakturalnych i prawnych.

Społeczeństwo informacyjne zajmu sie się produkowaniem, przetwarzaniem, magazynowaniem informacji. W takim społeczeństwie ponad 50% aktywnych zawodowo zajmuje się przetwarzaniem informacji i osiąga w ten sposób ponad połowę dochodu narodowego.

Społeczeństwo informacyjne  to także ogól ludzi mających powszechne i łatwe możliwości komunikowania się oraz dostęp do potrzebnych informacji poprawiających warunki życia, wykonywanie pracy, wypełnianie powinności obywatelskich.

Jest to nowy system społeczeństwa gdzie zarządzanie informacją, jej jakość, szybkość przepływu są zasadniczymi czynnikami konkurencyjności zarówno w przemyśle jak i w usługach.

Gospodarka informacyjna (e-comerce) to gospodarka, w której maleje rola kapitału, pracy i surowców a zachodzi łańcuch nieprzerwalnych oddziaływań między wiedzą a gospodarką. Jest to gospodarka w której wykorzystuje się narzędzia informatyczne. Produkcja, reklama, sprzedaż i dystrybucja produktów odbywa się poprzez sieć teleinformatyczne.

Handel elektroniczny – zawieranie transakcji handlowych za pośrednictwem sieci teleinformatycznych połączonych z dokonaniem płatności za towary i usługi z pominięciem bezpośredniego kontaktu miedzy stronami.

Według WTO jest to sprzedaż i dystrybucja przez sieć teleinformatyczne. Zasadnicze jest użycie do kontaktów zewnętrznych elektronicznych nośników informacji. Kwestią problemową w takim handlu jest identyfikacja osób.

Technologie informacyjno-komunikacyjne (ICT) – to technologie informacyjne i teleinformacyjne pozwalające na gromadzenie, przetwarzanie i przesyłanie oraz wykorzystywanie zasobów informacji i wiedzy.

ICT obejmuje w szczególności:

  1. Technologie informacyjne
  2. Technologie komputerowe

Informatyka – nauka o maszynach liczących i metodach ich użytkowania.

Informatyka prawnicza – wykorzystanie informatyki w procesie stanowienia i realizacji prawa. Składa się z trzech działów (buduje następujące działy:

  1. Systemy wyszukiwania informacji prawnej
  2. Systemów komputerowych pozwalających na automatyczne podejmowanie decyzji o charakterze prawnym
  3. Systemów fotograficznych przetwarzających informację o charakterze stricte prawnym bądź informacje które z jakiś względów mogą mieć znaczenie prawne.

2. STRATEGIE ROZWOJU SPOŁECZEŃSTWA INFORMACYJNEGO

Społeczeństwo informacyjne i e-administracja w UE.

Warunkiem, który musi być spełniony by uznać społeczeństwo za informacyjne jest nowoczesna sieć telekomunikacyjna, zapewniająca dostęp do środków komunikowania się obywatelom i przedsiębiorcom oraz dostępne publiczne zasoby informacji.

Podstawy polityki informatyzacji w UE wyznaczył raport Europa a społeczeństwo globalnej informacji – zalecenia dla Rady Europy.

Projekty budowy społeczeństwa informacyjnego UE:

Podstawą polityki informacyjnej UE jest raport Martina Bangermanna z 1994 r., który zakłada informatyzację i budowę elektronicznej administracji.

  1. eEurope (listopad 1999) – zakłada przejście do społeczeństwa informacyjnego poprzez zapewnienie powszechnego dostępu do nowych technik teleinformatycznych i sposobów ich wykorzystania.
  2. Strategia Lizbońska (2000) – podstawowym celem jest stworzenie w Europie do 2010 r. najbardziej konkurencyjnego gospodarki na świecie, zdolnej do utrzymania zrównoważonego rozwoju, stworzenia większej liczby lepszych miejsc pracy oraz zachowania spójności społecznej.
  3. Strategia Europa 2020 – „strategia na rzecz inteligentnego i zrównoważonego rozwoju sprzyjającego włączeniu społecznemu”, została przyjęta w czerwcu 2010 r. Obejmuje trzy powiązane ze sobą priorytety:

- inteligentny rozwój (rozwój gospodarki opartej na wiedzy i innowacji)

- rozwój zrównoważony (efektywna gospodarka, konkurencyjna, przyjazna środowisku)

- rozwoju sprzyjający włączeniu społecznemu (wspieranie wysokiego poziomu zatrudnienia, spójność terytorialna i społeczna). Skuteczne koordynowanie działań w różnych dziedzinach ma gwarantować 7 strategii horyzontalnych. Kluczowe znaczenie w obszarze społeczeństwa informacyjnego ma Europejska Agenda Cyfrowa (przyjęta 2010).

  1. Budowę nowoczesnej gospodarki i społeczeństwa zgodnie ze strategią lizbońską wyznaczyły plany działania inicjatywy eEurope:

- eEurope 2002 – zakładał: zapewnienie tańszego, szybszego, bezpieczniejszego Internetu; inwestycje w kapitał ludzki i jego umiejętność; stymulacja wykorzystania Internetu.

- plan eEurope 2002 uzupełnia plan eEurope + skierowany do państw kandydujących.

- eEurope 2005 – jego celem jest rozpowszechnienie szerokopasmowego dostępu do Internetu oraz dostępu do nowoczesnych oferowanych drogą elektroniczną usług publicznych np. eAdministracja, eZdrowie , eNauka itp.

  1. Kolejną inicjatywą jest przyjęta w 2005 r. „ i2010 : Europejskie społeczeństwo informacyjne na rzecz wzrost i zatrudnienia” – wspiera konkurencyjną gospodarkę i podkreśla rolę ICT jako czynnika wzmacniającego integrację społeczną i podnoszącą jakość życia. Strategia ta zakłada trzy priorytety dla europejskiej polityki w dziedzinie społeczeństwa informacyjnego:

- ukończenie jednolitej europejskiej przestrzeni informacyjnej co wspiera konkurencyjny i otwarty rynek.

- wzmocnienie innowacyjności i inwestycji w badaniach nad ICT co ma na celu wspieranie wzrostu oraz tworzenie nowych, lepszych miejsc pracy.

- stworzenie integracyjnego europejskiego społeczeństwa informacyjnego, co przyczyni się do wzrostu i powstanie miejsc pracy zgodnie z zasadami zrównoważonego rozwoju. Wymaga to stworzenia elektronicznej administracji.

  1. Program IDA – program stworzony w celu poprawy funkcjonowania instytucji unijnych oraz świadczenia usług publicznych. Program ten został zainicjowany w 1995 r. w celu utworzenia infrastruktury informatycznej, ustanowienia wspólnych formatów oraz integracji procesów gospodarczych. W 1999 r. zainicjowano drugą fazę projektu IDA – IDA II . Celem programów IDA było ustanowienie funkcjonalnych, współdziałających, transeuropejskich Siecie telepatycznych umożliwiających sprawną, efektywną i bezpieczną wzajemną wymianę informacji między administracjami państw członkowskich a instytucjami i organami wspólnoty, wspieranie procesów decyzyjnych w UE poprzez usprawnienie zarządzania i wymiany dokumentów, a także świadczenie usług podstawowych. Łącznie w ramach projektu IDA II sfinansowano projekty z 19 różnych obszarów np. portale internetowe EURES i PLOTEUS, portal zamówień publicznych SIMAP itp. Zasadnicze znaczenie dla tych projektów miał TESTA (sieć bezpiecznej komunikacji między administracją publiczną w Europie).
  2. Po wygaśnięciu projektu IDA w celu zapewnienia jego kontynuowania stworzono program IDABC , którego celem było określenie, wspieranie i promowanie rozwoju i tworzenia europejskich usług e-administracji.
  3. Po wygaśnięciu tego programu w 2009 r. rozpoczęto realizację programu ISA. Ustanowiony na lata 2010 – 2015 program ISA ma na celu dostarczyć rozwiązań z zakresu interoperacyjności.

Podstawy prawne informatyzacji wykonywania zadań publicznych

W 2000 r. Sejm RP przyjął uchwałę w sprawie budowania podstaw społeczeństwa informacyjnego.

Od 2001 r. Polska jest sygnatariuszem planu Europa+

W 2001 r. Rada Ministrów przyjęła plan ePolska – plan działań na rzecz rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Polsce na lata 2001 – 2006.  W 2005 r. przyjęto kolejne plany: Strategia kierunkowa rozwoju informatyzacji Polski do 2013 r . oraz perspektywiczna prognoza transformacji społeczeństwa informacyjnego do 2020 r .

W celu wdrożenia owych strategii konieczne jest stworzenia ram prawnych dla rozwoju elektronicznej gospodarki i administracji. Do podstawowych aktów prawnych z tego zakresu zalicza się:

  1. Ustawa o podpisie elektronicznym
  2. Ustawa o dostępie do informacji publicznej
  3. Ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną
  4. Ustawa o ochronie baz danych
  5. Ustawa o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne – podstawa dla jurydyzacji zagadnień informacyjnych. Ustawa ta tworzy standardy wymiany informacji i interoperacyjności. Ustawa ta jest krytykowana za ogólność, centralistyczne podejście do informatyzacji, władcze formy działania, zbyt szerokie wykorzystanie instrumentów administracyjnoprawnych zamiast ekonomicznych. Ostatecznie ustawa ta została znowelizowana w 2010 r.: doprecyzowano i uporządkowano obowiązujące przepisy, usunięto rozwiązania nie sprawdzające się w praktyce, wprowadzono nowe rozwiązania sprzyjające wykorzystaniu dokumentów elektronicznych i komunikacji elektronicznej przez podmioty realizujące zadania publiczne. Nowelizacja rozszerzyła zakres podmiotowy ustawy.

Plan Informatyzacji Państwa – ma na celu określenie organizacyjnych i technologicznych instrumentów rozwoju społeczeństwa informacyjnego na podstawie strategii informatyzacji, koordynowanie projektów informatycznych o publicznym zastosowaniu, modernizację oraz łączenie systemów teleinformatycznych używanych do realizacji zadań publicznych, zapewnienie bezpieczeństwa i zgodności działania systemów teleinformatycznych, tworzenie warunków do rozwoju współpracy międzynarodowej w zakresie informatyzacji i społeczeństwa informacyjnego oraz tworzenie warunków do realizacji strategii informatyzacji. Plan informatyzacji państwa na lata 2007 – 2010 jest bardzo nieefektywny. Jest to zbiór „pobożnych życzeń” a nie realny plan.

Strategie Informatyzacji:

Strategia Rozwoju Kraju 2007-2015 – przyjęta w 2006 r. jej głównym celem jest podniesienie poziomu i jakości życia. Realizacji tego ma służyć wzrost konkurencyjności i innowacyjności gospodarki. W ramach tego projektu wskazuje się na konieczność rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Polsce. Zgodnie z tą strategią Polska musi budować gospodarkę opartą na wiedzy i szerokim wykorzystaniu technologii informacyjnej.

Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007 – 2013 – podstawą dla niej jest strategia rozwoju kraju 2007-2015. Dokument ten określa kierunki wsparcia ze środków unijnych w ramach funduszy europejskich.  Dokument ten podkreśla koniczność inwestycji w infrastrukturę telekomunikacyjną. Jego zasadniczym celem jest poprawa jakości funkcjonowania instytucji publicznych poprzez informatyzację instytucji publicznych oraz rozbudowę mechanizmów partnerstwa

Strategia rozwoju społeczeństwa informacyjnego w Polsce do 2013 r. – jest to strategia sektorowa. W ramach 3 obszarów – Człowiek, Gospodarka, Państwo – wyznaczone zostały strategiczne kierunki i cele. W ramach obszaru Człowiek ma nastąpić przyspieszenie rozwoju kapitału intelektualnego i społecznego, w obszarze Gospodarka planowany jest wzrost efektywności, innowacyjności i konkurencyjności, zaś w obszarze Państwo ma nastąpić wzrost dostępności i efektywności usług administracji publicznej oferowanej z wykorzystaniem technologii informacyjnych.

Strategie rozwoju kraju:

  1. Średniookresowe – okres od 4 do 10 lat.
  2. Długookresowe – okres co najmniej 15 lat.
  3. Inne strategie rozwoju

Stan budowy e-administracji w Polsce

W polskiej doktrynie i piśmiennictwie pojęcie usług publicznych definiowane jest niejednolicie. W polskim prawie brak jest podstaw dla wyodrębnienia katalogu podstawowych usług publicznych, które mają być świadczone również drogą elektroniczną.

Zgodnie z definicją sformułowaną dla potrzeb platformy ePUAP usługa publiczna to usługa świadczona przez instytucję publiczną na rzecz obywateli, podmiotów gospodarczych oraz organizacji, a także inne formy komunikacji pomiędzy instytucjami publicznymi a obywatelami i organizacjami, służące realizacji zadań publicznych lub wywiązaniu się obywateli i organizacji z obowiązków wobec państwa.

UE skonstruowała listę 20 podstawowych usług publicznych jakie powinny być dostępne elektronicznie np. podatek od osób fizycznych, podatek od osób prawnych, pośrednictwo pracy, ubezpieczenia społeczne, pozwolenia na budowę itp.

Komisja Europejska w celu oceny elektronicznych usług i stopnia rozwoju serwisów informacyjnych zdefiniowała skalę dojrzałości. Od 2002 r. skala ta była czterostopniowa, zaś od 2007 r. była już pięciostopniowa. Skala pięciostopniowa uwzględnia następujące poziomy e-usług:

  1. Informacja – udostępnienie informacji dotyczącej świadczonej usługi oraz wymaganych procedur administracyjnych.
  2. Interakcja jednokierunkowa – możliwość pobierania i zapisywania formularza.
  3. Interakcja dwukierunkowa – możliwość elektronicznego wypełnienia formularza połączona z uwierzytelnieniem.
  4. Transakcja – pełen proces elektronicznej realizacji usługi uwzględniający wypełnienie formularza, uwierzytelnienie oraz płatność.
  5. Personalizacja – aktywne wypełnienie usługi polegającej na podejmowaniu przez administrację działań mających na celu podniesienie jakości świadczenia usług oraz wprowadzenie ułatwień dla użytkowników. Personalizacja obejmuje także automatyczne dostarczenie usług związanych z określoną sytuacją użytkownika, beż żądania z jego strony.

Wskaźnikiem stosowanym od oceny usług w tej skali dojrzałości usług publicznych jest zaawansowanie. Dla określenia dostępności usług publicznych on-line stosowany jest wskaźnik dostępności , który określa liczbę serwerów internetowych zapewniających obsługę usług drogę elektroniczną.  Pierwszy stopień – „brak pełnej dostępności on-line” obejmuje poziomy od 0 do 3 w pięciostopniowej skali dojrzałości. Drugi stopień- „pełna dostępność on-line” określa osiągnięcie 4 lub 5 poziomu w skali dojrzałości. Obecnie w rankingu pełnej dostępności polska zajmuje 19 miejsce (wynik 79%, a średnia UE to 82%), a w rankingu zaawansowania Polska zajmuje 20 miejsce (87% przy średnie UE 90%). Natomiast bardzo dobrze wypada Polska w wskaźniku doświadczenia użytkownika (91%, a średnia UE to 79%). UE odnotowuje ciągły wzrost pełnej dostępności elektronicznej on-line.

Informatyzacja nie jest celem samym w sobie – służy obywatelom. Powoduje zmianę sposobu prowadzenia administracji, zmianę back-office (zaplecza). Dopiero zmiana back-office powoduje zmianę front-office (miejsca gdzie obsługuje się klientów). Oczywiście informatyzacja może iść od front-office do back-office jednak prawidłowa informatyzacja zaczyna się od back-office. W Polsce widoczny jest wzrost usług publicznych dokonywanych drogą elektroniczną.

K-administracja (K-govenrment / knowledge government) – administracja oparta na wiedzy.

5. INFRASTRUKTURA INFORMACYJNA

Infrastruktura informacyjna – opisane metadanymi zbiory danych oraz dotyczące ich usługi, środki techniczne, procesy i procedury, które są stosowane i udostępniane przez współtworzące infrastrukturę informacyjną organy administracji oraz osoby trzecie. Jest to definicja zawarta w ustawie implementującej dyrektywę INSPIRE.

Jest to też kompleks instytucji, systemów i zasobów zmniejszających niepewność w którym istotne znaczenie mają zasoby publiczne oraz podmioty realizujące zadania publiczne. Definicja ta jako swoją podstawę bierze definicję informacji jako dobra zmniejszającego niepewność.

Infrastruktura informacyjna jest częścią składową infrastruktury publicznej (czyli dóbr podstawowych o strategicznym znaczeniu dla całej gospodarki i społeczeństwa, które umożliwiają przemieszczenie mediów, osób i rzeczy, udostępniane bezpłatnie lub płatnie).

Według Józefa Oleńskiego na infrastrukturę informacyjną składa się kompleks instytucji, jednostek organizacyjnych, zasobów i systemów informacyjnych oraz technologii informacyjnych warunkujących funkcjonowanie określonych systemów i zasobów informacyjnych. Jej zadaniem jest gromadzenie, przechowywanie i udostępnianie informacji o określonej jakości niezbędnej dla innych systemów społecznych, gospodarczych i politycznych.

Metadane – dane o danych np. opis przestrzenny, data, waga w kilobajtach. Opisywanie czegoś meta danymi ułatwia wyszukiwanie informacji.

Podział ze względu na funkcje i zakres:

  1. Społeczna
  2. Polityczna
  3. Branżowa
  4. Gospodarki

Wszystkie te rodzaje się wzajemnie przenikają.

Ze względu na zasięg infrastruktury informacyjnej wyróżnia się:

  1. Globalną infrastrukturę informacyjną (GII) – to całość ogólnoświatowych składników infrastruktury, które łączą telekomunikację, technologie informacyjne oraz urządzenia końcowe, by poszerzyć do ogólnoświatowego zasięg krajowej infrastruktury informacyjnej. Jest to też kompleks infrastrukturalnych zasobów i systemów informacyjnych warunkujących funkcjonowanie procesów o zasięgu globalnym. Powinna ona zapewnić dostęp każdemu niezależnie od czasu i miejsca. Wymaga normalizacji na szczeblu międzynarodowym, regionalnym i krajowym.
  2. Infrastruktura informacyjna regionu
  3. Infrastruktura informacyjna kraju (publiczna infrastruktura informacyjna) – to kompleks infrastrukturalnych zasobów i systemów informacyjnych warunkujących funkcjonowanie państwa. Jest podstawą sprawnego funkcjonowania kraju i głównym instrumentem realizacji prawa do informacji. Powinna charakteryzować się trwałością, powszechnością, kompleksowością i integralnością. W jej skład wchodzą publiczne zasoby informacyjne.
  4. Lokalna infrastruktura informacyjna
  5. Infrastruktura informacyjna przedsiębiorstwa

Zasoby informacyjne – zbiór danych i wiedzy o stanach i zmianach sfery realnej i regulacyjnej. Użytkownikami publicznych zasobów informacyjnych są podmioty publiczne. Służą one realizacji zadań publicznych. Cechuje je jawność (ustawa może ją zawęzić).

Ze względu na kryterium agregacji na publiczne zasoby informacyjne składają się:

  1. Dokumenty
  2. Akta urzędowe
  3. Rejestry urzędowe

Ze względu na kryterium funkcjonalne :

  1. Zasoby użyteczne w stanowieniu prawa
  2. Zasoby użyteczne w stosowaniu prawa
  3. Zasoby użyteczne dla przestrzegania prawa

3. ZASADY PRZETWARZANIA DANYCH

4. KODOWANIE I AGREGACJA DANYCH

5. KOMUNIKACJA ELEKTRONICZNA

6. PRAWNAKOARNA REGULACJA ZACHOWAŃ W SIECI

7. INFORMATYZACJA JAKO ZADANIE WŁADZ PUBLICZNYCH

8. WPROWADZENIE DO INFORMATYKI PRAWNICZEJ

3. ZASADY PRZETWARZANIA DANYCH

4. KODOWANIE I AGREGACJA DANYCH

5. INFRASTRUKTURA INFORMACYJNA

5. KOMUNIKACJA ELEKTRONICZNA

6. PRAWNAKOARNA REGULACJA ZACHOWAŃ W SIECI

7. ZADANIA PUBLICZNE W ZAKRESIE INFORMATYZACJI

8. WPROWADZENIE DO INFORMATYKI PRAWNICZEJ

Współpraca

Wczytywanie...