Witaj ponownie!
Mail Grupowy pomaga Twojej grupie sprawnie się komunikować, dzielić notatkami, wydarzeniami i opiniami. Dowiedz się więcej »
Przedmioty Wykładowcy Uczelnie

Pedagogika negatywna - załącznik


Podgląd

Pedagogika Negatywna - M.van Heerden (Pedagogika niestacjonarne gr.1).docx

Podgląd pliku (pełna wersja wyższej jakości po zalogowaniu):

Kurs Wprowadzenie do pedagogiki / PEDI1/ ćwiczenia/niestacjonarne_JŚ

Współczesne prądy i kierunki pedagogiczne

Załącznik 1

Nazwa prądu / kierunku:

Pedagogika negatywna

Ramy czasowe:

Lata 70-80 XX wieku. Początek: USA - 1970r., Niemcy -1974r.,  Polska -1985r.

Zasięg terytorialny:

EUROPA - Niemcy, Szwajcaria, Polska, AMERYKA - USA

Przedstawiciele:

Niemcy: Ekkehard von Braunmuhl, Andreas Gruschka, Heinrich Kupffer, Hubertus von Schoenbeck, Helmut

Ostermeyer, Katarina Rutschky, Wolfgang Hinte, Ulrich Klemm, Freerk Huisken,

Szwajcaria: Allice Miller,

USA: Richard Farson, John   Holt,

Polska: Bogusław Śliwierski,  Stanisław Ruciński

Ogólna charakterystyka:

Krytyka teorii i praktyki pedagogicznej. Zamiast dziecko wychowywać mamy je wspomagać i wspierać.  Odcięcie się od niemal wszystkich teorii wychowania. Wzbudzenie wrażliwości na tkwiące w wychowujących  tendencje do zniewalania wychowanków.

Program prądu /kierunku [główne

tezy, założenia]:

Proponuje rezygnację wychowania przez pedagogów i poszukiwania argumentów na rzecz niewychowywania.

Wychowanie to wróg moralności i etyki. Protest przeciwko wszechwładzy w edukacji rodzinnej, szkolnej i

pozaszkolnej. Pedagog  ma być na równi z dzieckiem. Dziecko ma prawo do samostanowienia. Poznawanie dziecka i

jego prawdziwej natury na podstawie jego zachowania.

Ważniejsze daty w rozwoju

kierunku:

Początek nurtu w 1970 USA. Rok 1988 niemiecki pedagog Andreas Gruschka wydaje książkę

pt.:„Pedagogika negatywna. Wprowadzenie do pedagogiki w aspekcie teorii krytycznej”

Do Polski kierunek trafia w 1985 roku - wykład profesora pedagogiki Horsta

Widmmana na Uniwersytecie Łódzkim.

Ważniejsze publikacje związane z

kierunkiem / jego przedstawicieli:

Andreas Gruschka: „Pedagogika negatywna. Wprowadzenie do pedagogiki w aspekcie teorii krytycznej”

Allice Miller: „Zniewolone dzieciństwo. Ukryte źródła tyranii”

Heinrich Kupffer: „Antypsychiatria a antypedagogika”

Ekkehard von Braunmuhl: „Antypedagogika. Studium o zniesieniu wychowania”

Ośrodki kształtujące program:

Niemcy – Ruch Praw Dziecka, USA

Stosunek do innych kierunków

pedagogicznych danego okresu:

Pedagogikę negatywna cechuje radykalizm krytyki niepowodzeń tradycyjnych, publicznie organizowanych form

kształcenia, wychowania i dydaktyki. Krytykuje pedagogikę tradycyjną za nie osiągnięcie zamierzonych celów.

Recepcja kierunku w Polsce /

przedstawiciele w Polsce:

Do Polski kierunek trafia w 1985 roku - wykład profesora pedagogiki Horsta

Widmmana na Uniwersytecie Łódzkim.  Rok 1990- cykl wykładów  prof. Hubertusa  von Schoenebecka  w Polsce.

Krytyka / polemika:

Upadek autorytetu rodziców, krytyczne podejscie do instytucji szkoły i systemu edukacyjnego, idee antypedagogiczne,

antypedagog nakłada na dziecko zbyt odpowiedzialne funkcje, wizja człowieka dorosłego jako nienawistnego, czy

nauczyciel-kolega może czegoś nauczyć,

Skojarzenia [„hasła”]:

nie wychowywanie, wspomaganie, wspieranie, dziecko moim przyjacielem, równość, szacunek, tolerancja,

samostanowienie,

cierpliwe wyczekiwanie – nie działanie

Kluczowe pojęcia / terminy:

antypedagogika, antypedagodzy, “czarna pedagogika”, pseudowychowanie – negatywne i pozytywne,  postawa

pedagogiczna –  wrogość obiektywna i  subiektywna,  szkodzenie/krzywdzenie aktywne i bierne, funkcja normatywna

i polemiczną w krytyce pedagogicznej,

Opracowanie na podstawie: Pedagogika. Podręcznik akademicki , t. 1, red. nauk. Z. Kwieciński, B. Śliwerski, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2004, s. [436-451].

Współpraca

Wczytywanie...