Witaj ponownie!
Mail Grupowy pomaga Twojej grupie sprawnie się komunikować, dzielić notatkami, wydarzeniami i opiniami. Dowiedz się więcej »
Przedmioty Wykładowcy Uczelnie

Książka


Prowadzący Renata Cebernik
Informacja dla prowadzących
Podgląd

28.pdf

Podgląd pliku (pełna wersja wyższej jakości po zalogowaniu):


Rozdział piąty. Australijskic kontrowersja...

powi polityki wobec Aborygenów integracji”. Zwolennicy polityki integracji zaldadali, że „niesłuszne są próby zniszczenia rasowcj i kulturowej tożsamgści Aborygcnów i przekształcenia ieh w pseudobiałych". W związku z tym korzyzçm,a jest „rozwijanie wśród Abozygenów pragnienia identyfikacji z własną społecznośclą, jak również dumy z własnej rasy i kultury”. Polityka integracji była definiowana jako „prawo Abolygcnów do życia w naszej [białej - Z. NL] społeczności na zasadach pełnej równości, przy zachowaniu tego sobie życzą - oddział` nych i możliwych do złdcntyfikowania dziedzictwa i kulturym.

Komentując ten etap, D. Jordan zauważa, że „polityka integracji uznawaka tożsamość aborygeńskąjako aitematywç dla tożsamości białych, jednak w ramach calego spolsczcńsma"; tak więc „po rm picrwszy miało miejsce odejście ustawodawsma kuntrolująccgu '1 pozbawinjąccgo odmiennøści na rzecz politykiI wymagającej konsultacji i negocjacji". P0 raz picrwszy też w historii Australii tożsameśc' nborygeńska była pozytywnie wartościowana”. Wówczas tu uwaga. teoretyków, :1 potcm palityków oświatowych przeniosła się na problem rclacji mine-dzy „stylami Imznawczymi”, kulturą i wynikami nauczania. Coraz częściej akceptowano fakt, że; „kulturowe odmienne dzieci mają odmienne style kognitywnc, przy czym szkoła nie potrafi tego dostrzec i w odpowiedni sposób odpowiedzieć, co prowadzi do niewykoi'zystunia ich intelektuainych zdoinościm.

Jednak w praktyce w myśieniu o edukacji Aborygenów zaczęła wówczas dominować - mająca swoje źródła w latach sześćdziesiątych XX wieku - koncepcja dcprywacji, wyjaśniająca niepowodzenia społeczne ł edukacyjne dzieci (i trudności integracyjne) z mniejszości brakiem właściwych doświadczeń socjalizucyjnych w domu rodzinnym i lokalnej społeczności oraz sytuacją społeczno-ekonomiczną”. W konsekwencji,jak sąclzono, dzieci z mniejszości nie mogły wykorzystywać pobytu w szkole dla własnego rozwoju, bowiem nie były do tego intcłektunlníe przygotowánc. Wywodzące się 7; tej koncepcji „programy naprawcze” zorientoWane były na „wczesną intem'encję" w'sferzc życia rodzinnego dzicci aborygeńskich (co prowadziło do kulturowcj indoktrynacji). W praktyce,j:1k krytycznie pisze H. Groome, programy tc funkcjonowały według założeń asymilacjonizmu; nęgowały wartość aborygeńskícgo stylu życia, języka i kultury”. *W ramach koncepcji dcpxywuçji „iclcntyfikowuno typy rodzin nborygcńskich jako kontínuum

ł ł” D. Jurdnn, Äåor'rgims: Edmufiarz and Identity Edmatian mm' Cuftzaml op. fit., s. 62-63.

i

stworzone w oparciu o stopień asymfllacjí do kultury europejskiej, przy cżym na

intelektualne, a na drugim ci, którzy byli całkowicie zasymilowani".jłcelcm była jak największa asymilacja jak największej liczby osób”. 'U źródeł PW Etyki asymilacji leżała przekonanie, Abcrygeni będą „ostatecznie Afigtralijczycy", iż będą „członkami jednej społeczności australijskícj, pqşíadając fe same prawa í przywileje i tal-cie same obowiązki”, zakładano będą Dni „żyli według takich samych zwyczajów i przekonań oraz będą posiadali takie sume marzenia i identyfikacjem. 4

Można zauważyć więc, że również do tego okresu odnoszą się uwagi, która E, johnston sformułøwał wobec polityki asymilacji prowadzonej w '1 dekadzie XX wieku. Oto opierała się (ma na założeniu, że istnieje coś takiego jak „idealne społeczeństwo australijskie-Ĺ które posiada wspólna interasy i przfikonania. W takim ujęciu Aborygcní byli traktowani jako „odmicr'ufi't”, żyjący poza tym społeczeństwem, poza „Australíą”. Połítyka asymiiacyjna miłała dać im szansę „wpasowania się", tak uby po pewnym czasie ich była „niczauważulna". Aborygeni mieli więc „zniknąć”, tylko wówczas znależliby swojc miejsce w społeczeństwie austmlšjskím W przeciwieństwie do poglądów zXIX wieku, taka polityka nsymilactjl nie bazowała na tccriach rasy, lecz ng teoríach kulturowych; mamy tu do czynienia z przejściem od „biologii do stylu życia", od „koloru skóry do umysłów ludzi”.

W latach siedemdziesiątych XX wieku wiele rodzin odrzucało możliwość posyiania swoich dzieci (io szkół :z uwagi na obawę przed zanicm" etnicznej tożsamości. Kon'icntując tamtun ola-cs w historii szkøinictwu australijskiego, G. Partington twierdzi, że „efektywny mode! edukacji wymagał uczestniciwa tubylców w tworzeniu wszystkich struktur edukacyjnych.. tak aby mogli oni zachnwać swój system wartości, :L jednocześnie brać czynny udział w życiu społeczeńsnva". Uważam, że najważniejszą kwestią jest zachowaniu: między wypusażunicm uczniów nborygcńskich w konkretne kompetencje społeczne im na fiinkcjonuwaníe w wysoko rozwiniętym społeczeństwie zachodnim a przekazywanicm w Szkołach tradycyjnej kultury ijçzykan.

Dopiero w latach osiemdziesiątych pøjawiiy się W Australii koncepcje, które zmierzały do zmiany sposobu kształcenia Abmygenów puprzez uwzględnienie różnic kulturowych. Funktcm wyjścia była ;u próba zrozumienia Odmiennych - w porównaniu z białymi _ sposobów poznawania świata í ekspresji. Nastąpilu

10.pdf

Plik dostępny po zalogowaniu.