Witaj ponownie!
Mail Grupowy pomaga Twojej grupie sprawnie się komunikować, dzielić notatkami, wydarzeniami i opiniami. Dowiedz się więcej »
Przedmioty Wykładowcy Uczelnie

PD: PD: psychologia- grupa


Podgląd

grupa.docx

Podgląd pliku (pełna wersja wyższej jakości po zalogowaniu):

Pedagogika – jest nauką zajmującą się zagadnieniami wychowania człowieka. Zadaniem pedagogiki jest szukanie optymalnego układu, środków działania w celu osiągnięcia porządanych form zachowania się wychowanków. Pedagogika ma wiele działów m. in.: pedagogika ogólna, pedagogika specjalna, pedagogika określonego wieku, teoria wychowania, nauczania, pedagogika lekarska, wojskowa, społeczna.

Pedagogika społeczna – zajmuje się wpływem na proces wychowania, czynników społecznych i kulturowych działających poza szkołą oraz działalnością instytucji kulturalnych, wychowawczych i społecznych wspomagających procesy celowego wychowania.

Socjologia jest nauką o życiu społecznym. Jej przedmiotem są „zjawiska i procesy tworzenia się różnych form życia zbiorowego ludzi, struktury tych zbiorowości, zjawiskai procesy zachodzące w tych zbiorowościach, wynikające z wzajemnego oddziaływania ludzi na siebie, siły skupiające i siły rozbijające te zbiorowości, zmiany i przekształcenia w nich zachodzące” (J. Szczepański).

Socjolog bada zatem procesy powstawania grup, zrówno formalnych, jak i nieformalnych oraz przebieg, zasady ich funkcjonowania. Socjologia bada również strukurę czyli budowę wewnętrzna tych grup. Zajmuje się określeniem stosunku między członkami poszczególnych zbiorowości, jaka jest hierarchia, kto dowodzi i na jakich zasadach opiera się ta struktura. Procesy wewnątrzgrupowe określają na poziom wykonywania zadań, na szybkość reakcji i otwartość wobec propozycji z zewnątrz.

Siły skupiające lub rozbijające dan zbiorowości to te elementy, które wpływają na tworzenie się określonych grup, oraz na ich rozpad.

W zależnościod rodzaju badań i tematykę ich prowadzenia wyróżniamy:

socjologię ogólną – ustala pojęcia,prawa, ustala teorie życia społecznego, w tym teorię

struktur społecznych i teorię zmian;

socjologię szczegółową-socjologia pracy, przemysłu oświaty, wychowania,medycyny itd. .

Socjologia medycyny zajmuje się zachowaniami medycznymi ludzi, ich oczekiwaniami, społecznymi warunkami profilaktyki,społeczną efektywnością rehabilitacji.

Te dwie możemy podzielić na działy:

badające instytucje społeczne (rodzina, instytucje wychowawcze, polityczne, naukowe,

gospodarcze, religijne, itp)

badające różne typy zbiorowości i grup ludzkich (małe grupy i kręgi społeczne; zbiorowości teytorialne – wieś, miasto; warstwy , klasy, kasty społeczne; grupy i organizacje celowe)

badające procesy społeczne- dezorganizacyjne (alkoholizm, narkomania, prostytucja),

procesy migracji.

Człowiek, podobniejak większość zwierząt żyje w grupie, zazwyczaj w grupie małej, liczącej od 2 do 5 osób.

Grupa to kilku ludzi, dla których bycie razem jest atrakcyjne, czy to ze względu na działania, czy przebywanie ze sobą, albo oba czynniki jednocześnie. „Grupą społeczną jest pewna liczba osób (najmniej 3), powiązanych systemem stosunków uregulowanych przez instytucje, posiadających wspólne wartości i oddzialonych od innych zbiorowości wyraźną zasadą odrębności”. Podstawowe z nich to rodzina, grupy rowieśnicze, pracownicze. Niektóre zachowania i procesy są podobne we wszystkich rodzajach grup – normy moralne, posiadanie przywódców. Jednocześnie każda z grup ma swoje, jedyne i niepowtarzalne zasady. Można wyróżnić grupy małe – składają się z małej liczby osób, mają prostą strukturę (bez podgrup), grupy duże – odwrotna struktura niż w poprzednich.

Rozróżnia się także grupy pierwotne – charakteryzują się stycznościami osobistymi, wspólnymi zainteresowaniami, miewa charakter uczuciowy (rodzina, rówieśnicy). Grupy wtórne – zazwyczaj są większe, styczności zazwyczaj mają charakter pośredni, więźi są rzeczowe, są to często grupy celowe (praca, szpital, poradnia). Można wyróżnić również grupy formalne i nieformalne.

Podstawowa teoria grup zakłada, że istnieją dwie motywacje do łączenia się , jedna – by wykonać zadanie, a druga- by znaleźć zadowolenie z bycia w związku z innymi i nawiązywaniu stosunków.

Można wyróżnić dwa podstawowe wymiary zachowań w grupach:

werbalne – zadaniowe – informacje i dyskusje związane z zadaniem,

- towarzyskie- plotki i pogawędki, żarty i gry, omawianie problemów osobistych;

niewerbalne – zadaniowe – wykonywanie zadania, niewerbalne komentarze, pomoc,

- towarzyskie – komunikowanie postaw, emocji, samoprezentacja.

Powstawanie grup warunkowane jest poprzez:

bliskość fizyczną,np: wspólne biuro, praca, powoduje ona tzw styczność psychologiczną –

poszukiwanie spólnych tematów, itp;

podobieństwo pochodzenia, wartości, zainteresowania,

nagradzające doświadczenia wynoszone z grup,

utalentowany przywódca, zpewniający spokój w grupie,

brak wrogich, zaburzonych osobowości.

Przy realizacji pozytywnych cech grupy pojawia się łączność psychiczna, czyli stan trwałego

zaineresowania członkiem grupy.

Na życie społeczne czyli”zespół zjawiski i procesów powstających na tle zaspakajania

biologicznych potrzeb organizmu i procesów życiowych w tym organiźmie” wpływają elementy środowiska geograficznego, ekonomiczne podstawy życia społecznego, kultura, tradycja.

Podstawą życia społecznego jest tworzenie się styczności społecznych. Styczność

Możemy podzielić na psychiczne (wyrażanie uczuć) oraz rzeczowe( wartością nadrzędną w

kontaktach stanowi rzecz). Styczność społeczna może występować między dwoma lub większą grupą osób. Oddziaływanie między osobami prowadzi do wytworzenia się pewnych stałych wzorów i działań społecznych.

Wszystkie małe grupy społeczne tworzą normy – czyli wspólne wzorce spostrzegania i myślenia, obejmujące wspólne sposoby pracowania, ubierania się, zachowania społeczne.

Z normami związana jest charakterystyczna sekwencja interakcji. Członek grupy może się normie nie podporządkować, podporządkowuje się wówczas innej grupie, a w tejotrzymuje sygnały dezaprobaty.

Hierarchie i role – określenie pozycji lidera i podwładnego bardzo często pojawia się w grupach licznych, bo wówczas są bardziej efektywne.


Spójność poznaje się po częstotliwości spotkań, po częstotliwości uzywania określenia My

zamiast Ja. Spójność stanowi podstawę niesienia pomocy, współpracy w grupie, otrzymywanie satysfakcji z bycia członkiem grupy.

Człowiek żyjący w grupie poddany jest działaniom. Efektem tego jest wytworzenie się określonej osobowości społecznej, którą tworzą 4 elementy:

  • Kulturowy ideał osobowości – wzór, według którego człowiek jest wychowywany,

socjalizowany.

  • Role społeczne – jest względnie stały i wewnętrznie spójny system zachowań będący

reakcjami na zachowanie innych.

  • Jaźń subiektywna – wyobrażenie o samym sobie, powstające pod wpywem odziaływań innych.

  • Jaźń odzwierciedlona – zespół wyobrażeń jaki każdy wytwarza sobie na bazie ocen

otoczenia, na podstawie tego co sobie sami wyobrażamy, że inni sądzą o nas.

Grupy rówieśnicze – należą do grup pierwotnych, powstają już od wieku przedszkolnego. Są grupy osób w zbliżonym wieku, dążącym do zaspokojenia potrzeb psychicznych i społecznych, które nie są zaspakajane w rodzinie. Liczebność jest nieduża, powstają spontanicznie, trwają krótko, organizacja wewnętrzna jest prosta, charakter przywództwa jest różny.

Grupy zabawowe – powstająjuż około 4 r.ż. – celowe organizowanie zabawy. Inną formą grup

rówieśniczych są paczki – 4-5 osób, oraz gangi,grupy pracownicze, grupy spędzające razem czas.

Grupy rówieśnicze bada się za pomocą testów socjometrycznych.

Grupy przyjacielskie – tworzą osoby w podobnym wieku, o podobnych pochodzeniu, wartościach i zainteresowaniach, tworzone głównie z powodów afiliacyjnych. Członkowie otrzymują wsparcie społeczne, radę i pomoc w sprawach codziennych.

Grupy stworzone przez naukowców społecznych – grupy terapeutyczne, grupy zadaniowe stworzone przez specjalistów.

Rodzina jako grupa – uważa się ją za instytucję ogólnoludzką, występującą we wszystkich czasach i kulturach.

Współpraca