Witaj ponownie!
Mail Grupowy pomaga Twojej grupie sprawnie się komunikować, dzielić notatkami, wydarzeniami i opiniami. Dowiedz się więcej »
Przedmioty Wykładowcy Uczelnie

wykład popkultura


Uniwersytet Uniwersytet Łódzki
Uniwersytet Łódzki. Filia Uniwersytetu Łódzkiego w Tomaszowie Mazowieckim

Prowadzący Małgorzta Rosin
Informacja dla prowadzących
Podgląd

Popkultura.doc

Podgląd pliku (pełna wersja wyższej jakości po zalogowaniu):

Dr Małgorzata Rosin

Popkultura jako czynnik socjalizacji

Socjologiczne ujęcie kultury

Kultura jako zbiór oryginalnych elementów:

Kultura jest to złożona całość obejmująca wiedzę, wierzenia, sztukę, prawo, moralność, obyczaje i wszystkie inne zdolności i nawyki nabyte przez człowieka jako członka społeczeństwa.

Edward Tylor

Kultura jako system elementów i ich powiązań:

Kultura jest konfiguracją wyuczonych zachowań i ich rezultatów, których elementy składowe są podzielane i przekazywane przez członków danego społeczeństwa. Ralph Linton

Kultura jako system znaczeń:

Kultura to system znaków służących międzyosobowej komunikacji. Umberto Eco

Definicja kultury

Kultura - obszar wrażliwości, emocji i postawy moralnej oraz inteligencji usiłującej uporządkować te uczucia . Daniel Bell

Co to jest kultura popularna?

Określenie to jest złożeniem dwu kategorii: kultura i popularny

  1. Kultura - to specyficzny dla człowieka sposób życia (Raymond Williams, 1976)
  2. Popularny - (łac. p opulus - lud) - to tyle, co ludowy, dla ludu.

czyli:

Kultura popularna to specyficzny dla ludu sposób życia.

  1. Sposób rozumienia kultury popularnej zależy od tego, jak rozumiemy słowo „lud”, jaką rolę mu przypisujemy w życiu społeczeństw
  2. Kategoria kultury popularnej została stworzona nie przez lud ale intelektualistów (problematyczność ludu/ budowanie nowych podziałów społecznych).

John Storey ( Inventing Popular Culture , 2003)

Jak definiowano kulturę popularną?

1. XIX wiek, Europa:

  1. Kultura popularna jako kultura ludowa (folklor)

2. Koniec XIX wieku:

Kultura popularna jako kultura ludu (a więc specyficzny sposób życia ludu)

3. Lata 30. i 40. XX wieku (Adorno i Horkheimer, Macdonald)

Kultura popularna jako kultura masowa

4. Lata 60. i 70. XX wieku (Brytyjskie Studia Kulturowe - Hall, Fiske, Williams i inni)

Kultura popularna jako kultura wytwarzana przez lud

  1. Ujęcie antropologiczne (lata 80. i 90. XX wieku) - lud to my, obywatele, suwerenne podmioty życia społecznego.

  1. Dotychczasowe sposoby definiowania kultury popularnej nie są formami jej opisu, ale wytwarzania.
  1. Historia tego pojęcia odzwierciedla:
  1. zmieniający się sposób pojmowania ludu i ewolucję ładu obecnego w zachodnich społeczeństwach
  2. postawy intelektualistów wobec ludu
  1. Dotychczasowe definicje kultury popularnej są więc silnie zideologizowane oraz projektują miejsce ludu w życiu społecznym.

Kultura popularna to kultura nasza, swojska , najbliższa codzienności, praktykowana w każdym momencie naszego życia.

Propozycja definicji kultury popularnej  (1)

  1. Odrzucenie prób zdefiniowania kultury popularnej poprzez kategorię „lud”,
  2. Próba zdefiniowania kultury popularnej przez kategorię  „popularność”
  3. Popularne to tyle, co powszechnie znane, rozpoznawane, aprobowane, uznawane.

Co jest dziś popularne?

  1. Prostota: Łatwe  i proste w  treści
  2. Powszechność: Rozpowszechnione na dużą skalę; wszystko o czym się mówi; coś, co jest modne/ wszystko z czym spotykamy się na co dzień
  3. Pewne zachowania, postawy, obiekty, przekazy: Facebook, talent show, Justin Biber, Zmierzch, Harry Potter, filmy w 3D; ulepszenia w oglądaniu TV; zdrowe odżywianie; posiadanie najnowszego sprzętu elektronicznego (iPhone; iPad); portale internetowe; amerykańskie seriale TV; prasa tabloidowa; czytanie dzienników w Internecie; festiwale muzyczne; kabarety; galeria handlowe, studiowanie; fast-foody „dobra zabawa”, imprezowanie ; bycie towarzyskim i posiadanie przyjaciół (również w sieci); To co niszowe, alternatywne; bycie poza systemem (nie zwalczanie go); Czerpanie wielu przyjemności z życia na raz i bycie częścią większej całości; Bycie popularnym
  4. Skończyły się czasy dominacji jednego trendu; trudno powiedzieć, co jest najbardziej popularne

Co nie jest dziś popularne?

  1. Dystrakcja: Coś, co jest mało prowokacyjne, nie wywołuje skrajnych emocji
  2. Brak możliwości personalizacji: Coś, z czym ludzie nie mogą się identyfikować
  3. Przestarzałe: To, co było popularne kilka lat temu (ale to i tak powróci w latach późniejszych); coś, co popularne nie było kiedyś; muzyczne gwiazdki jednego sezonu; formy slangu, którymi porozumiewają się młodzi ludzie; wszystko to, co nie podoba się nastolatkom
  4. Konkretne dobra i trendy: nie bycie proekologicznym; nie dbanie o zdrowie, niepodążanie za modą; podążanie za modą zbyt daleko posunięte (tipsy; solarium, botoks); słuchanie muzyki w miejscach publicznych; „nasza klasa”; wolny tryb życia;  czytanie książek; czytanie gazet; palenie papierosów; głosowanie na PiS wśród młodzieży; wyższa kultura; niskobudżetowe filmy i kino niekomercyjne; chodzenie do kościoła; disco-polo
  5. Trudno odpowiedzieć na to pytanie - dla kogo?

Co sprawia, iż coś staje się popularne?

  1. Powszechność: Dobrze wypromowane, nagłośnione; dobry marketing, reklama i promocja; łatwy dostęp; obecność tego elementu w wielu miejscach
  2. Dystrakcja: Coś, co zwraca uwagę/Coś co jest nowe; niepowtarzalne, świeże
  3. Specyficzne cechy przekazu: Coś, co przemawia do dużej liczby osób, trafienie w gusta publiczności, łatwość w odbiorze; ogólnodostępne; nie wymaga wysiłku; coś, co zaciekawi ludzi; coś, co jest masowe; coś, co sprawia radość i przyjemność wszystkim; odpowiedź na określone pragnienia i potrzeby; dobrze by było, gdyby to była wysoka wartość artystyczna
  4. Prosumpcja/sieci: Ludzie sprawiają, iż coś jest popularne; rekomendacje innych osób; rozpowszechnienie przez portale społecznościowe; wszystko, co związane z Internetem
  5. Uniwersalność: Coś co jest związane z potrzebami fizjologicznymi, które trzeba zaspokajać.

Propozycja definicji kultury popularnej (2)

Warunki popularności:

  1. Popularne jest to, co powszechnie znane/ rozpoznawane (zależność od mediów komunikacyjnych)
  2. To z czego korzystamy w sposób dobrowolny (warunkiem istnienia kultury popularnej jest: a. wolność wyboru oraz b.dostępność obiektów spośród których można wybierać)
  3. Polifunkcjonalność (polisemia i otwarcie na różnorodne sposoby wykorzystywania)
  4. To, co jest na tyle uniwersalne, że umożliwia zakomunikowanie innym odrębności jednostki
  5. To, co dostarcza zróżnicowanych przyjemności (satysfakcja - przyjemność - rozkosz)

Kultura popularna to taki rodzaj kultury, którego istotą jest dostarczanie zróżnicowanych przyjemności zróżnicowanym pod względem istotnych cech społecznych jednostkom.

Warunkiem ich dostarczania jest powszechna rozpoznawalność i polifunkcjonalność dóbr, a także swoboda w korzystaniu z nich i możliwość ich użycia dla wyrażenie siebie w sposób zrozumiały dla innych.

Kultura popularna

Kultura popularna wskazuje na powszechność występowania i akcentowania określonych produktów co jest wynikiem zarówno stosunkowo niskich kosztów ich nabycia, jak i przystępności odbioru samego towaru spełniającego oczekiwania masowej wyobraźni.

Krzysztof Teodor Toeplitz

Kultura masowa

Kultura masowa odnosi się do zjawisk współczesnego przekazywania wielkim masom odbiorców identycznych lub analogicznych treści płynących z nielicznych źródeł oraz do jednolitych form zabawowej, rozrywkowej działalności wielkich mas ludzkich.

Antonina Kłoskowska

Kultura popularna a kultura masowa

  1. Decentracja przekazu powoduje, że nie ma jednej masowej kultury, jest zróżnicowana mozaika treści i form, z których niektóre – na zasadzie wyboru – stają się bardziej popularne od innych.

  1. W kulturze masowej społeczeństwo uważane jest jako masa, a w kulturze popularnej – jako publiczność.

Kultura popularna jako czynnik socjalizacji

  1. Coraz bardziej dominuje życie współczesnych społeczeństw;
  2. Jest jednym z najważniejszych czynników socjalizacji młodego pokolenia;
  3. Młodzi postrzegają edukację formalną jako „zło konieczne”;
  4. Bohaterowie popkultury dostarczają wzorów (re)konstruowania przez młodego człowieka swojego „ja".

Paradoks

  1. z jednej strony powstają różnorodne teorie i koncepcje wychowania, których autorzy próbują odpowiedzieć na pytanie: jak wychowywać?
  2. z drugiej strony w praktyce mamy do czynienia ze swoistym „przesunięciem socjalizacyjnym"

Przesunięcie socjalizacyjne

tradycyjne instytucje socjalizacji (rodzina, szkoła, Kościół) tracą na znaczeniu, a ich rolę przejmują w sposób inwazyjny:

  1. grupa rówieśnicza
  2. mass media
  3. szeroko rozumiana kultura popularna (Z. Kwieciński)

W związku z tym dorośli:

  1. ulegają panice związanej z brakiem poczucia kontroli nad młodymi ludźmi („oni nic sobie z tego nie robią, co mówię");
  2. Nie zdają sobie przy tym sprawy, że prowadzą „politykę samowykluczania" - sami pozbawiają się wpływów, nie podejmują bowiem dyskusji z młodzieżą na warunkach, które są dla niej do przyjęcia;
  3. Pragną natomiast wtłoczyć młodzież w gotowe (spreparowane zgodnie z tradycyjnymi, normatywnymi przekonaniami) wzory tożsamości.

Współczesne warunki kulturowe kwestionują powyższe podejście:

  1. Socjalizacja w „z góry" przygotowaną tożsamość jest logiczna wówczas, gdy cechy społeczeństwa i kultury, w której dana jednostka żyje, odpowiadają owej tożsamości.
  2. Tożsamość jednostki jest wtedy „nagradzana" przez odnajdywanie swojego wizerunku (niczym w lustrze) w tysiącach fenomenów społecznych.

Dziś nie jest to już możliwe!!!

Rzeczywistość w której żyjemy jest w znaczącym stopniu sfragmentaryzowana:

  1. Tysiące sprzecznych prawd rywalizuje w niej ze sobą o status jedynej prawdy, relatywizując siebie nieustannie.
  2. Tysiące sposobów (re)prezentacji ściga się o status obiektywności.
  3. Potencjał edukacyjny tradycyjnych pedagogik wydaje się być „wyczerpany, są to bowiem pedagogiki dla świata, który - niezależnie od tego, czy to akceptujemy, czy nie - odchodzi w przeszłość.

Kultura konsumpcji

  1. Świat konsumpcji stał się dla młodego pokolenia światem normalnym, naturalnym i obowiązującym;
  2. Podstawową kategorią ideologii konsumpcji jest przyjemność - dziś obowiązkiem obywatela o czym dowiaduje się on już od najwcześniejszych lat swojego życia - jest przyjemność i radość.
  3. Panująca w poprzednich wiekach „idea szczęścia", oparta na udanym życiu rodzinnym, duchowości religijnej czy sukcesie zawodowym, zastąpiona została w społeczeństwie współczesnym „euforią supermarketu".

„Euforia supermarketu" :

  1. natychmiastową gratyfikacja, związana ze stylem życia typu shopping;
  2. jednostka nie jest nigdy w stanie uzyskać pełni satysfakcji - kategoria przestarzałości (wychodzenia z mody i zużycia), kategoria niespełnienia lub raczej niedopełnienia;
  3. zwiększaniu się szybkości całego cyklu „nowość-przestarzałość”;
  4. życie w ciągłym „konsumpcyjnym niepokoju", który staje się stanem normalnym i obowiązującym;
  5. „farmakologizacja szczęścia” (Prozac).

Kultura typu instant

  1. odnosi się do typowego dla naszych czasów nawyku i konieczności życia w „natychmiastowości„;
  2. Symbolem tej kultury jest słynna triada: fast food, fast sex, fast car;
  3. cechuje się natychmiastowością komunikacji;
  4. współczesna młodzież oczekuje natychmiastowości, nie chce i nie umie czekać. Z. Melosik, Kultura instant. Paradoksy pop-tożsamości. W: Edukacja. Spoleczne konstruowanie idei i rzeczywistości, M. Cylkowska-Nowak (red.), Poznań 2000, s. 372-385.

Prymat zmiany i szybkiego życia

  1. „kulturowe wirowanie” - jego brak wywołuje frustrację i panikę, że nic się nie dzieje;
  2. wzrost liczby ludzi, z którymi się kontaktujemy - charakter kontaktów „szybki" - tymczasowy, powierzchowny i coraz częściej anonimowy;
  3. „gotowość do natychmiastowych interakcji”;
  4. coraz częściej wchodzimy w relacjach międzyludzkich w kontakt nie tyle z całą osobą, ile z rolą, którą ona ogrywa dla nas (a my dla niej);
  5. brak poczucia potrzeby stabilności.

Koniec ideałów - triumf codzienności

  1. Minął czas idei – powrót do codziennego życia;
  2. Unikanie rozmów na poważne tematy;
  3. Zanikanie stylu życia opartego na refleksji nad życiem i na poszukiwaniu sensu życia;
  4. Wielkie ideały ustąpiły miejsca małym zakupom, poszukiwaniem fascynujących momentów i drobiazgów.

Poczucie mocy i rekonstrukcja wolności

Z perspektywy dorosłych młody człowiek jest skazany na zagubienie i bezradność w świecie bez wartości i drogowskazów. Jednak:

  1. Młodzi ludzie nie boją się żyć, mają poczucie sprawstwa, mocy, kontroli nad rzeczywistością, biorą sprawy w swoje ręce.
  2. Konstruują różnorodne mikronarracje i sprawdzają, które z nich działają w praktyce.
  3. Wyznają pragmatyczną koncepcję prawdy: prawdą jest to, co się sprawdza, co pozwala „iść do przodu".

Poczucie mocy młodzieży jest konstruowane poprzez:

  1. interakcyjne gry komputerowe;
  2. mnóstwo kanałów telewizyjnych („kto ma pilota, ten ma władzę”);
  3. możliwość pokonania bariery przestrzeni i szybkiego znalezienia się w dowolnym miejscu kuli ziemskiej.

Zmiana w sposobie postrzegania kategorii wolności

W praktyce wolność działa jako społeczna konstrukcja, odwołująca się do konkretnego „tu i teraz".

  1. Pojawiła się nowa, społecznie akceptowana, forma wolności - wolność do konsumpcji - wolność wyboru spośród oferowanego przez rynek i media pakietu produktów, gadżetów kulturowych i stylów życia.

Reasumując:

  1. Młodzież nie czuje się zagubiona we współczesnym świecie, potrafi swobodnie się po nim poruszać;
  2. Większość młodych ludzi z wielokomiejskiej klasy średniej ma ogromne poczucie wolności w zakresie konstruowania własnej tożsamości, własnego stylu życia i własnej przyszłości.
  3. Młodzież nie uznaje autorytetów instytucjonalnych, akceptuje jedynie autorytet osobisty.
  4. Pragnie brać życie w swoje ręce, z optymizmem patrzy w przyszłość, która jest wg niej źródłem nieograniczonych możliwości.

Kultura upozorowania

  1. rzeczywistość społeczna miesza się z medialną do granic nierozróżniałności.
  2. Dla określenia tego zjawiska stosuje się często pojęcie hiperrzeczywistości, przy czym przedrostek „hiper" oznacza coś bardziej rzeczywistego niż to, co „rzeczywiste" .
  1. życie współczesnych społeczeństw (a w szczególności amerykańskiego) nabiera - jak twierdzą krytycy -„charakteru telewizyjnego".
  2. Doświadczenie zdobyte poprzez kontakt z mediami w coraz większym stopniu zastępuje rzeczywiste doświadczenie.

„Gdy zakosztowaliśmy uroku pseudowydarzeń, zaczynamy wierzyć, że jedynie one są ważnymi wydarzeniami".

„Jeśli już nie mogę przeżyć czegoś fascynującego i fantastycznego we własnym życiu, to mogę przynajmniej identyfikować się z jednym z bohaterów ulubionego serialu" - takie rozumowanie jest typowe dla wielu ludzi. Stąd prosty wniosek: po co żyć, lepiej śledzić życie na ekranie telewizyjnym.

Kultura kultu ciała i seksualności

Zaznaczająca się w kulturze współczesnej tendencja: orientacja na ciało i seksualizacja konsumpcji oraz przymus udanego życia seksualnego.

  1. ludzie coraz częściej postrzegani są przez pryzmat swoich ciał.
  2. tożsamość jest stopniowo „wymywana" z tego, co tradycyjnie nazywano umysłem lub duszą i przenoszona jest na powierzchnię - zaczyna być odgrywana przez ciało.
  3. Życiowe marzenia i aspiracje w dużej mierze koncentrują się wokół ciała (np. styl życia oparty na „dietowaniu”).
  4. Występuje zjawisko seksualizacji życia.
  5. Sfera seksualności, kiedyś zastrzeżona enklawa prywatności, dziś jest całkowicie „widzialna"
  6. Przymus udanego życia seksualnego.

Amerykanizacja

Proces amerykanizacji lub - „coca-colizacji", „mcdonaldyzacji", względnie „los-angelizacji" świata:

  1. Dla mieszkańców świata Ameryka pozostaje ciągle miejscem, gdzie jednostka ma szansę na zdobycie pełni indywidualnej wolności i na lepsze życie.
  2. Takie marzenia kreuje i potwierdza amerykański przekaz z mediów: Ameryka to wolność i różnorodność, Ameryka jest miejscem dla każdego.

Globalny nastolatek

  1. Tożsamość globalnego nastolatka jest w znacznie mniejszym stopniu kształtowana przez wartości narodowe i państwowe, w znacznie większym – przez kulturę popularną oraz ideologię konsumpcji.

Globalny nastolatek:

  1. uczęszcza do przyzwoitej szkoły średniej bądź uniwersytetu (szkoły nie lubi, lecz dba o to, aby nie mieć kłopotów).
  2. ogląda MTV,
  3. słucha brytyjskiej bądź amerykańskiej muzyki,
  4. jeździ na deskorolce,
  5. chodzi do McDo­nald's,
  6. pije coca-colę.

  1. Pojęcie globalnego nastolatka odwołuje się do badań, które wskazują, że wielkomiejską młodzież klasy średniej cechuje - niezależnie od kraju i kontynentu - podobna tożsamość i podobny styl życia.
  2. Powstanie światowej kultury młodzieżowej powoduje, iż nastolatki całego globu - włączając w to kraje Trzeciego Świata — są znacząco bardziej wzajemnie do siebie podobne niż do pokolenia swoich rodziców.

Globalny nastolatek

  1. jest bardzo pragmatyczny,
  2. łatwo się komunikuje.
  3. jest maksymalnie tolerancyjny dla różnicy i odmienności (i dla wszelkich paradoksów),
  4. jednocześnie cechuje go duży sceptycyzm wobec idei większego zaangażowania - głębszego uczestnictwa (nie ma zamiaru dokonywać jakiejkolwiek rebelii, zmieniać świata w imię jakkolwiek rozumianych alternatyw).

Generacja X

  1. Składa się ono z osób „nie biorących odpowiedzialności za swoje postępowanie i (lub) wykazujących ogólny brak zainteresowań".
  2. Poszukują one przyjemności i natychmiastowości, nie dążą natomiast do zawodowego sukcesu i wysokiej pozycji społecznej.
  3. „Iksy pokazują więc, że wcale nie zamierzają dorosnąć i za nic mają to, co świat o nich myśli". Cechuje ich zero look - stan bylejakości, żadnych nawiązań do stylów, „estetyka nieobecności"

Kult sukcesu

Dwa podstawowe konteksty sukcesu.

  1. Pierwszy z nich wyznaczony jest przez dążenie do władzy, stanowiska (pozycji) i pieniędzy;
  2. Drugi - przez „popularną sławę" (uzyskiwaną głównie poprzez obecność w mediach).

Część współczesnej młodzieży (przeciwnie niż generacja X) postrzega życie jak drabinę, po której szczeblach należy się wspinać, a innych ludzi jak konkurentów. Kryterium sukcesu życiowego mierzone jest przez nich stanem konta w banku i marką posiadanego samochodu lub liczbą ludzi, którymi zarządzają. Dążą do sukcesu bez najmniejszego wahania i gotowi są dla niego poświęcić życie osobiste.

  1. Inny, społecznie skonstruowany, wariant sukcesu odwołuje się do idei American Dream (amerykańskiego marzenia), możliwości zdobycia przez zwykłego człowieka sławy (i fortuny), możliwości cudownej przemiany Kopciuszka w księżniczkę, a pucybuta w milionera.
  2. Sukces musi być zatwierdzony przez rozgłos. Ludzie pragną być nie tyle szanowani, ile podziwiani.

Wychowanie - w którą stronę?

W obliczu zarysowanych wyżej (wybranych) tendencji w rozwoju kultury współczesnej powstaje pytanie: w jaki sposób powinniśmy reagować na nie jako rodzice i jako pedagodzy? Odpowiedź na to pytanie nie jest prosta, choćby z tego powodu, że ludzie dorośli podlegają tym samym wpływom co młodzież.

Tak czy inaczej, wydaje się, że istnieją cztery możliwości:

  1. świadome dążenie do zablokowania istniejących trendów kulturowych, w imię uznanych, tradycyjnych wartości kulturowych;
  2. bezrefleksyjne dryfowanie wraz z szybko zmieniającą się kulturą;
  3. akceptacja euforii supermarketu i bezkrytyczne „klikanie" w rzeczywistość, tak jak gdyby to była strona z Internetu;
  4. negocjacja z młodzieżą kształtu rzeczywistości, w której wspólnie żyjemy, a w szczególności kształtowanie w młodzieży nawyku świadomego podejmowania wyborów odnośnie do kształtu własnego „ja".

  1. Jedynie czwarta z wymienionych możliwości daje pedagogice i pedagogom możliwość realnego uczestnictwa w kształtowaniu tożsamości, marzeń i życia współczesnej młodzieży.
  2. W związku z tym głównym problemem zdaje się być stosunek ludzi dorosłych do kultury popularnej.
  3. W przeszłości kultura popularna etykietowana była jako „niska" i „niedojrzała", stąd funkcjonowała poza pedagogiką.
  4. Jednak - ignorowanie kultury popularnej jest równoznaczne z ignorowaniem młodzieży i przynosi nieuchronnie ignorowanie pedagogiki przez młodzież.

Kultura popularna mogłaby stanowić bardzo istotną płaszczyznę działania pedagogicznego, jeśli:

  1. nie będzie się szacować jej przejawów i praktyk z nią związanych z perspektywy tradycyjnych („dorosłych") wartości i ideałów;
  2. zbada się, w jaki sposób młodzież konstruuje poczucie sensu w ramach dostępnych jej przekazów kulturowych, odrzucając przekonanie, że istnieje jakiekolwiek „niedwuznaczne, odwiecznie prawdziwe stanowisko”.

Konsekwencje takiego podejścia dla praktyki pedagogicznej:

  1. Nauczyciel rezygnuje z roli pasa transmisyjnego, który przekazuje swoim wychowankom wiedzę i wartości społeczne w gotowych pigułkach czy paczuszkach.
  2. Rezygnuje z postawy władcy oświeconego, który uważa, iż przekazuje wychowankom absolutną mądrość, prawdę i wiedzę, a w zamian za to żąda absolutnego posłuszeństwa i szacunku.
  3. Nie wchodzi w paternalistyczną rolę rzekomego liberała, który manipuluje wychowankami - po to, aby osiągnąć z góry założone cele.
  4. Próbuje stworzyć warunki do edukacyjnej rozmowy, w której - wspólnie ze swoimi wychowankami - usiłuje odnaleźć drogi przez krętą rzeczywistość społeczną.

Bohaterowie kultury popularnej

  1. muzyczni idole
  2. gwiazdy filmowe
  3. modelki
  4. prezenterzy
  5. sportowcy
  6. celebryci

Wartości charakterystyczne dla kultury popularnej

  1. Hedonistyczne: zabawa, wygoda, konsumpcja i związane z nimi przyjemności;
  2. Witalne: zdrowie, uroda, atrakcyjny wygląd, młodość;
  3. Materialne, ekonomiczne: pieniądz, praca, oszczędność i związany z nimi sukces.

Wytwory kulturowe

Materialna lub niematerialna część składowa kultury, która przez powiązanie z innymi tak samo określonymi elementami kultury warunkuje odrębne oblicze danej kultury

  1. Kultura materialna – wszystkie namacalne wytwory ludzkiej działalności oraz sposoby ich wykonania (np. przedmioty użytkowe, maszyny, budynki, dzieła sztuki);
  2. Kultura niematerialna – duchowe wytwory społeczeństwa przekazywane przez pokolenia. Stanowią ośrodek życia społecznego (wiedza, przekonania, wartości, normy, zwyczaje, obyczaje, tabu, prawa, symbole, język, gesty).

Badacze i teoretycy zajmujący się kulturą popularną

  1. Antonina Kłoskowska, „Kultura masowa. Krytyka i obrona”;
  2. Dwight Macdonald, „Teoria kultury masowej”;
  3. Marian Golka, „Od kontrkultury do popkultury”,

„Socjologia kultury”;

  1. Dominic Strinati, „Wprowadzenie do kultury popularnej”;
  2. Marek Jeziński, „Konteksty kultury popularnej”;
  3. John Storey, „Studia kulturowe i badania kultury popularnej”.
  1. Zbyszko Melosik, „Kultura popularna jako czynnik socjalizacji”

Centrum Badań nad Kulturą Popularną

Centrum Badań nad Kulturą Popularną to powołany w 2008 r. w Warszawie ośrodek badawczy zorientowany na prowadzenie badań zjawisk wchodzących w zakres szeroko rozumianej kultury popularnej.

Prezentacja przygotowana na podstawie:

Melosik Z., Kultura popularna jako czynnik socjalizacji,, w: Z. Kwieciński, B. Śliwerski (red.), Pedagogika. Podręcznik akademicki, cz. 2, rozdz. 5, str. 68 – 93;

Melosik Z., Kultura popularna, walka o znaczenia i pedagogika , w: Kultura popularna i (re)konstrukcje tożsamości , A. Gromkowska-Melosik (red.), Poznań – Leszno 2007.

Bibliografia

  1. Dyczewski L.  „Kultura polska w procesie przemian”,  Lublin 1995.
  2. Golka M. „Od kontrkultury do popkultury,”  Poznań 2002.
  3. Hejwosz, D. , Jakubowski W. „Kultura popularna-tożsamość-edukacja”, Kraków 2010.
  4. Jawłowski A. „Dawno temu w Galaktyce Popularnej”,  Warszawa 2010.
  5. Kłoskowska A. „Kultura masowa. Krytyka i obrona”, Warszawa 1980.
  6. Krajewski M. „Kultury kultury popularnej”,  Poznań 2003.
  7. Strinati D. „Wprowadzenie do kultury popularnej”, Poznań 1998.
  8. Szeżyńska-Maćkowiak K. „Kultura audiowizualna u progu XXI wieku”
  9. Sugier-Szerega A. „Wartości kultury popularnej w mediach” w: „Kultura w kręgu wartości”, red. L. Dyczewski, Lublin 2001,

s.158-161.

  1. Wadowski D. „Konstrukcja rzeczywistości a kultura popularna” w: „Relacje między kultura wysoką i popularną w literaturze, języku i edukacji”, red. B. Mydzik, M. Karwatowska, Lublin 2005.
  2. Wróblewska V. „Z zagadnień kultury popularnej”, Warszawa 2007.

Współpraca

Wczytywanie...