Witaj ponownie!
Mail Grupowy pomaga Twojej grupie sprawnie się komunikować, dzielić notatkami, wydarzeniami i opiniami. Dowiedz się więcej »
Przedmioty Wykładowcy Uczelnie

Budowa programów w promocji zdrowia


Uniwersytet Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu
Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu. Collegium Medicum im. Ludwika Rydygiera w Bydgoszczy
UMK
Prowadzący Dorota Jachimowicz-Gaweł
Informacja dla prowadzących
Podgląd

ćw 19.05.doc

Podgląd pliku (pełna wersja wyższej jakości po zalogowaniu):
Temat: Budowa programów w promocji zdrowia

Temat: Budowa programów w promocji zdrowia. 19.05.2009


Podstawowe elementy programu

  1. Wstęp - charakter zjawiska i uzasadnienie wyboru problemu zdrowotnego. Udzielenie odpowiedzi, dlaczego jest to problem w danej populacji i na danym obszarze.

  2. Diagnoza problemu

  • diagnoza demograficzna (wiek, płeć, miejsce zamieszkania)

  • diagnoza epidemiologiczna (określenie przy pomocy wskaźników epidemiologicznych – śmiertelność, zachorowalność, inwalidztwo, oraz ich rozmiarów – zapadalności, intensywności, czasu trwania)

  • diagnoza społeczna (określenie zjawisk, które mogą powodować lub zwiększać ryzyko zdrowotne; bezrobocie, przemoc, zaburzenia funkcjonowania rodziny. W tym miejscu można opisać bazę i zasoby kadrowe niezbędne do realizacji)

  1. Cel ogólny programu – pokazuje kierunek naszych działań, wskazuje czego należy się spodziewać w kierunku sukcesu programu. Prawidłowo określany cel powinien wskazywać efekt, a nie opisywać działania. Jego ważne elementy to:

  • jakie zmiany oczekuje się, jako wynik programu

  • kogo dotyczy

  1. Cele szczegółowe – prawidłowo sformułowane cele operacyjne wskażą realizatorom programu konkretne kierunki działania instytucji finansowej – pozytywne rezultaty, jakie przyniesie wdrążenie i realizacja programu.

Cele operacyjne powinny być:

- specyficzne (precyzyjnie nazywać oczekiwane rezultaty; zmniejszenie, redukcja, zwiększenie)

- realistyczne i osiągalne

- mierzalne i określone w czasie

Cele operacyjne powinny zawierać:

- wyniki będą osiągnięte

- warunki, których spełnienie pozwoli obserwować wyniki

- kryteria, które zdecydują, czy wyniki zostały osiągnięte

- grupę docelową


Recepta na dobrze napisany cel szczegółowy

wynik co? + grupa docelowa kto? + warunki kiedy? gdzie? + kryteria o ile?


  1. Czas realizacji programu – koniecznie i niezwykle ważne jest określenie czasu, w jakim on będzie realizowany.

  2. Metody działań – należy sprecyzować, w jaki sposób realizowany będzie program. Ważne jest wskazanie metod oddziaływania na populację objętą programem np.:

- nagłośnienie problematyki

- przeprowadzenie cyklu edukacyjnego

- organizacja imprez, festynów prozdrowotnych połączonych z poradami

- prowadzenie nauki samobadania

  1. Harmonogram działań – opisujemy działania jakie chcemy podjąć w celu rozwiązania problemu w kolejności ich realizacji:

- rozpowszechnienie informacji o programie w społeczności lokalnej

- dobór uczestników programu

- dobór realizatorów programu

- podział obowiązków wśród realizatorów programu

  1. Koszty – dokładne wyliczenia wszystkich kosztów:

  • bezpośrednich (wynagrodzenie, sprzęt, materiały)

  • pośrednich (powstałych w wyniku realizacji programu)

  1. Metoda oceny skuteczności programu – ewaluacja – czy i na ile osiągnięto kryteria sukcesu.
    Powinniśmy uzyskać odpowiedz na następujące pytania:

- czy zamierzone działania rzeczywiście miały miejsce?

jeśli nie – dlaczego, co zdarzyło się niespodziewanego?

- czy planowanie zadania zostały zakończone?

jeśli nie – dlaczego?

- co sądzą o zadaniach ludzie, którzy w nich uczestniczyli i byli ich odbiorcami?

- jakich użyto środków i czy były wystarczające?

- czy w trakcie realizacji planu, w wyniku ewaluacji wprowadzono zmiany w planie pracy?

jeśli tak – jakie?

Wnioski (czego nauczyliśmy się, słabe i mocne strony, możliwości i zagrożenia na przyszłość)

Zalecenia (dotyczą rodzaju i kierunku działań na przyszłość, ich kontynuacja, niezbędnych zmian, środków itp.)


Lista błędów

I Przy konstruowanie programów:

  • niejasno określony cel

  • niewłaściwy dobór metod i form działania, które nie gwarantują realizacji celów

  • nie uwzględnienie kryterium wieku

  • mylne dostosowanie programu do poziomu zagrożenia

  • koncentrowanie się wyłącznie na czynnikach ryzyka

  • za dużo działań informacyjnych – niska skuteczność

  • niewłaściwy dobór realizatorów programu – apodyktycznie lub nieelastyczne zachowanie może uniemożliwić realizację programu

  • zbyt krótki i zbyt wyspecjalizowany program

II Przy wprowadzaniu programu:

  • rozpoczęcie programy bez wstępnej diagnozy

  • niewłaściwy dobór realizatorów programu

  • brak profesjonalizmu osób realizujących program

III Inne czynniki:

  • brak wsparcie społecznego dla realizatorów programu

  • negatywne wzorce wśród autorytetów (wśród osób realizujących program)

  • brak akceptacji dla programów


Cechy skutecznego programu edukacyjnego:

    1. Powinien być szczegółowo zaplanowany.

    2. Powinien mieć poprawnie sformułowane, konkretne, wymierne i różnorodne cele i zadania wynikające z oceny potrzeb danej społeczności.

    3. Działania w ramach programu powinny być dostosowane do celów i zadań. Działania powinny obejmować dostarczenie informacji, powinny edukować, rozwijać umiejętności.

    4. Zastosowane metody powinny być odtwarzalne.

    5. Powinien być adresowany do różnych populacji.

    6. Powinny być opracowane narzędzia do pomiaru skuteczności (w odniesieniu do celów i zadań określonych w programie).

    7. Powinien być wrażliwy na potrzeby uczestników.

    8. Powinien zakładać działania międzysektorowe, interdyscyplinarne.

    9. Należy uwzględnić włączenie się społeczności lokalnej.

    10. Powinien być długoterminowy.

    11. Powinien być dobrze wypromowany.


Planowanie programu profilaktyki i promocji zdrowia powinno opierać się na:

Zasada realności

- zamierzony cel powinien być realny do osiągnięcia

- powinien być osadzony w konkretnych warunkach środowiskowo-czasowych, materialno-finansowych i ludzkich

Zasada otwartości

- związana jest z szeroką konsultacją zainteresowanych zarówno w sferze planowania, wyboru priorytetów, jaki i konsultacji

Zasada ewolucji

- stosowanie strategii „małych kroczków”

- powinien mieć ustalone cele priorytetowe

- powinien to być przemyślany i konsekwentny proces

Współpraca

Wczytywanie...