Witaj ponownie!
Mail Grupowy pomaga Twojej grupie sprawnie się komunikować, dzielić notatkami, wydarzeniami i opiniami. Dowiedz się więcej »
Przedmioty Wykładowcy Uczelnie

Kinezyterapia ( Józefowski, Fiodorenko)- Kinezyterapia - wykład6


Prowadzący Piotr Józefowski
Informacja dla prowadzących
Podgląd

Kinezyterapia - wykład6.doc

Podgląd pliku (pełna wersja wyższej jakości po zalogowaniu):
Kinezyterapia – wykład, 06

06.10.2010



Podział ćwiczeń leczniczych



1. Kinezyterapia miejscowa:

- ćw. bierne (ruch bierny przy rozluźnieniu mięśni przez pacjenta),

- ćw. bierno-czynne,

- ćw. izometryczne,

- ćw. wspomagane-prowadzone,

- ćw. samowspomagane,

- ćw. czynne w odciążeniu,

- ćw. czynne w odciążeniu z oporem,

- ćw. czynne wolne (właściwe),

- ćw. czynne z oporem,

- inne formy ćwiczeń:

- redresyjne: bierne, czynne, pozycje redresyjne, wyciągi redresyjne,

- ćw. synergiczne: ispilateralne, kontrlateralne (przeniesienie napięcia na mięśnie)

- oddechowe,

- relaksacyjne,

- koordynacyjne,

- równoważne,

- czynności samoobsługi.


2. Kinezyterapia ogólna:

- ćw. ogólnousprawniające,

- gimnastyka poranna,

- ćw. w wodzie,

- pionizacja: bierna i czynna,

- metodyka nauki chodu,

- sport inwalidów.


3. Metody kinezyterapeutyczne:

- PNF,

- Mc Kenzie,

- S.E.T. (Terapia Master),

- Kinesiotaping,

- Levitt,

- Poznańska,

- Macocha,

- PIR,

- Dorna,

- Terapia Manualna,

- NDT – Bobach,

- Volty,

- Domana Delcato,

- Castillo-Moralesa,

- Hipnoterapia.











ĆWICZENIA BIERNE– przez terapeutę bez ingerencji pacjenta (pacjent nie może wykonywać sam ruchu czynnego).


Zastosowanie:

pacjent nieprzytomny,

porażenia mięśni (plegia – lat.),

gdy ruch czynny jest niewskazany, np. niewydolność krążeniowo-oddechowa,

- osłabienie, brak siły mięśniowej – 0 wg Lovetta.


Cel:

- niedopuszczenie do powstania ograniczeń w zakresie ruchu, utrzymanie pełnego zakresu ruchów w stawach,

- nie zwiększają zakresu ruchu,

- nie dopuszczenie do zastojów żylnych,

- polepszenie trofiki, odżywienia tkanek,

- zapobieganie odleżynom,

- wspomaganie krążenia obwodowego – każdy ruch skurcz-rozkurcz krew do naczyń serca zakrzepy zawał, udar przez zaczopowanie naczyń,

- stymulacja proprioreceptywna (czucie głębokie, wrzecionka, aparaty Golgiego).


Przeciwwskazania:

- przy ostrym stanie zapalnym stawu – obrzęk, ból, wzmożona ciepłota,

- skostnienia okołostawowe (pozaszkieletowe): wytworzenie tk. kostnej wokół stawu – unieruchomienie,

- niepełny zrost kości,

- ciśnienie > 100/100,

- duża osteoporoza,

- wysoka temperatura,

- wzmożenie miejscowego ocieplenia.


Metodyka:

- KD: pw – leżenie,

- KG: pw – siedząca (jeśli pacjent może, jak nie – leżąca),

- pacjent rozebrany do odpowiedniego stroju,

- stabilizacja sąsiedniego stawu (pasem stabilizacyjnym, ręką terapeuty, równoczesne wykonanie ruchu – 2 terapeutów),

- odpowiedni chwyt: aby nie prowadzić ruchu przez sąsiedni staw,

- ruch dość wolny, płynny, aby nie przekraczać granicy progu bólu

- ruchy wg płaszczyzn:

I – ruch w płaszczyźnie strzałkowej (zgięcie, wyprost)

II – ruch w płaszczyźnie czołowej (odwodzenie, przywodzenie)

III – ruch w płaszczyźnie poprzecznej

IV – rotacje

V – ruch w płaszczyźnie złożonej (obwodzenie)

- najpierw zginacze potem prostowniki,

- zaczynamy od stawów dużych do małych (kardiologia od małychdużych),

- 20-30x na każdy staw (w praktyce mniej),

- jeśli w parach to ruch strzałkowej na przemian,

- zasady higieny – rękawiczki jednorazowe, zdjąć zegarki itp.,

- 20-30 powtórzeń w jednej płaszczyźnie.



ĆWICZENIA BIERNO-CZYNNE – pacjent świadomy. Ćwiczenia bierne wykonywane przy rozluźnieniu mięśni przez pacjenta.


Wskazania:

I – w ortopedii po zdjęciu unieruchomienia, aby przygotować do ćwiczeń czynnych,

II – przy zespołach napięciowych mięśniowo-napięciowych

- pacjent musi umieć rozluźniać mięśnie

- nie wykonujemy przy porażeniach spastycznych


Nie stosujemy w porażeniach spastycznych!


Metodyka:

- jak w ćwiczeniach biernych.



ĆWICZENIA IZOMETRYCZNE – bazują na skurczu izometrycznym, skurcz bez zmiany długości mięśnia, czyli efektu ruchowego. Czynne napinanie mięśnia przez pacjenta.

- właściwe (polega na czynnym napięciu mięśni bez zmiany długości (bez ruchu)),

- z oporem krótkie (siła mięśniowa 3, 4, 5) – bez wykonywania ruchu (bez zmiany długości mięśnia), opór – ręka terapeuty=siła pacjenta.


Ćwiczenia właściwe:

Cel: zapobieganie zanikom mięśniowym, opóźnienie zaników


Zastosowanie:

w ortopedii w czasie unieruchomienia gipsem,

gdzie ruch w stawie jest niewskazany,

zaniki mięśni proste (zanik m. z niedoczynności),

- osłabienie siły mięśni (wg Loveta: 1),

duża bolesność w stawie (np. bóle krzyża),

- w przypadku, gdy ruch czynny jest niewskazany w stawie (np. ostry stan zapalny, skostnienia okołostawowe, brak zrostu kostnego, ból w stawie).


Przeciwwskazanie:

- niedowład spastyczny.


Metodyka:

- nauka pacjenta napierania mięśni (na kończynie zdrowej i na chorej),

- napinanie siłą woli,

- imitacja ruchu – czas skurczu od 3 do 7 sekund (rozluźnienie – 2x czas skurczu, min: 1t skurcz, max: 2t skurcz),

- ilość powtórzeń 10x, potem 2 minuty przerwy,

- 1-3 serie.


Schemat ćwiczeń izometrycznych

Dzień uprawiania

Ilość serii

Ilość skurczu

Czas trwania skurczu

Czas trwania przerwy

Łączny czas

1

2

3

4

5

6

1

1

2

2

3

3



20



2,5s



2,5s

1,40

1,40

3,20

3,20

5,00

5,00

7

8

9

10

11

12

1

1

2

2

3

3



20



5s



5s

5,00

5,00

6,00

6,00

10,00

10,00

13

14

15

16

17

18

1

1

2

2

3

3



20



7,5s



7,5s

5,00

5,00

10,00

10,00

15,00

15,00


Mięśnie, o które trzeba dbać ćw. izometrycznymi:

- prostowniki (czworogłowy uda, pośladkowy wielkie, naramienny),

- odwodziciele.


Ćwiczenia z oporem (krótkie):

PW – normalna pozycja przy oddalonym przyczepie, max opór


Cel:

Aby ułatwić zwiększenie siły i masy mięśniowej pacjent musi mieć siłę 3, 4 wg Lovetta. Wykonywanie w momencie, gdy nie może wykonać ruchu każda grupa mięśniowa.



ĆWICZENIA SYNERGISTYCZNE - polegają na przeniesieniu napięcia z jednych obszarów na drugie (izometryczne).


Synergizmy bezwzględne – wrodzone odruchy bezwarunkowe, gdy podczas napinania jednego mięśnia, inne mięśnie również ulegają napięciu.


Ćwiczenia ipsilateralne – przeniesienie napięcia izometrycznego mięśni z części dystalnej na mięśnie wyżej położone; reakcje synergizmów bezwzględnych; przeniesienie poprzez maksymalny opór ręczny na część dystalną


Ćwiczenia kontrlateralne – przeniesienie napięcia izometrycznego mięśni z przeciwnej, zdrowej kończyny na kończynę chorą; maksymalny opór na kończynie zdrowej


Zastosowanie:

- ortopedia w okresie unieruchomienia.


Cel:

- niedopuszczenie do zaników mięśniowych,

- wzbudzenie napięcia izometrycznego.


Czas:

- skurcz 3-7s,

- przerwa

- serie.



ĆWICZENIA WSPOMAGANE – PROWADZONE polegają na ruchu czynnym pacjenta wspomagane rękami terapeuty (odciążenia, prowadzenie ruchu, zapoczątkowanie, zakończenie).


Cel ćwiczeń:

- umożliwienie wykonania ruchu pacjentowi w pełnym zakresie,

- utrzymanie siły mięśni,

- zapobieganie zanikom mięśni,

- wzmacnianie siły mięśniowej,

- zapobieganie przykurczom,

- odżywienie i uelastycznienie tkanek.


Zastosowanie:

- niedowłady wiotkie i spastyczne (siła mięśni w skali Lovetta 1-3),

- pacjent z osłabioną siłą mięśniową.


Metodyka:

- jak w ćwiczeniach biernych.





ĆWICZENIA SAMOWSPOMAGANE – pacjent wykonuje samoczynnie ruch, pomagając sobie drugą, zdrową kończyną


  1. Bezpośrednie – druga kończyna

  2. Pośrednie- za pośrednictwem róznych przyborów, np. laseczka gimnastyczna, rotorki, suszka, zestaw bloczkowy


Zastosowanie:

- choroby reumatyczne (RZS, ZZSK),

- PHS,

- niedowłady.



ĆWICZENIA CZYNNE W ODCIĄŻENIU – pacjent wykonuje samodzielnie w pełnym zakresie ruchu, ale przy odciążeniu ćwiczonego odcinka ciała


Odciążenie – zniesienie ciężaru kończyny poprzez:

  1. Podwieszenie – UGUL (uniwersalny gabinet usprawniania leczniczego).

  2. Ruch po płaskiej, śliskiej powierzchni.

  3. Wrotki terapeutyczne.

  4. Ręce terapeuty.

  5. Ruch w wodzie.


Zastosowanie:

- osłabiona siła mięśniowa (-2, 2, +2),

- choroby stawów (choroby zwyrodnieniowe stawów: RZS, ZZSK, PHS),

- niepełny zrost kostny,

- wzmożone, przeciwbólowe napięcie mięśni (siła mięśni normalna).


Cel ćwiczeń:

- przeciwdziałanie zanikom mięśni,

- zapobieganie przykurczom w stawach,

- wygładzenie powierzchni stawowej,

- rozluźnienie mięśni.


Rodzaje odciążenia:

- osiowe – ruch w płaszczyźnie poprzecznej, pozycja zrównoważona,

- pozaosiowe (utrudniające/ułatwiające) – ruch w płaszczyźnie skośnej.


Ruch w pozycji izolowanej.



ĆWICZENIA CZYNNE W ODCIĄŻENIU Z OPOREM – ćwiczenia wykonywane samodzielnie, w pełnym zakresie ruchu, w odciążeniu ćwiczonego odcinka ciała, z pokonaniem niewielkiego oporu zewnętrznego.


Zastosowanie:

- osłabiona siła mięśniowa (+2,-3),

- choroby stawów (choroby zwyrodnieniowe stawów: RZS, ZZSK, PHS),

- niepełny zrost kostny.


Cel ćwiczeń:

- przeciwdziałamy zanikom mięśni, wzmocnienie osłabionej siły mięśniowej,

- zapobieganie przykurczom w stawach,

- wygładzanie powierzchni stawowych.


Technika wykonywania:

- podwieszenie osiowe, opór na zestawie ciężarkowo-bloczkowym,

- wielkość oporu mniejsza niż ciężar odciążonej kończyny.

ĆWICZENIA CZYNNE WOLNE (OGÓLNE) - polegają na samodzielnym wykonywaniu ruchu z pokonaniem ciężaru ćwiczonego odcinka ciała bez wspomagania i utrudniania ruchu



ĆWICZENIA CZYNNE WŁAŚCIWE (MIEJSCOWE) - wymagają pozycji izolowanej, ruchu w określonej płaszczyźnie i stabilizacji odcinka bliższego.


Cel ćwiczeń:

- zwiększenie siły i wytrzymałości mięśni,

- utrzymywanie zakresu ruchu,

- poprawa koordynacji mięśniowej.


Wskazania:

- osłabienie siły mięśniowej (3 w skali Lovetta).



ĆWICZENIA CZYNNE Z OPOREM – ćwiczenia wykonywane są samodzielnie przez pacjenta; są to ćwiczenia miejscowe i oddziałują tylko na poszczególne zespoły mięśniowe; polegają na pokonywaniu siły zewnętrznej przeciwdziałającej wykonywanemu ruchowi


Cel ćwiczeń:

- zwiększenie siły, masy i wytrzymałości mięśnia.


Zastosowania:

- osłabiona siła mięśniowa,

- pragnienie zwiększenia swojej siły mięśniowej.


Wskazanie:

- ćwiczenia czynne z oporem stosuje się przy sile mięśniowej 3+ i więcej.


Przeciwwskazania:

- siła mniejsza od 3+,

- ostry stan zapalny stawu (obrzęk, ból, miejscowe zwiększenie ciepłoty ciała),

- niepełny zrost kostny (?): można przyłożyć opór powyżej szczeliny złamania, wtedy nie będziemy na nią działać,

- zaawansowana osteoporoza,

- niewydolność krążeniowo-oddechowa.

Aby ćwiczenia czynne z oporem działały ogólnie musi pracować ponad 30% mięśni.


Rodzaje oporów:

- opór ręką terapeuty,

- opór bezpośredni (wolny) – ciężarki, hantle, woreczki, maszyny kulturystyczne,

- opór na zestawie ciężarkowo-bloczkowym,

- substancja elastyczna (terabandy, modelika, plastelina),

- opór w wodzie (zwiększając szybkość ruchu i powierzchnię tarcia).


Wielkość oporu:

  1. Przyrost siły i masy mięśniowej – opory submaksymalne, mała liczba powtórzeń, wolne tempo powtórzeń

  2. Wytrzymałość – opory małe, do 50% siły, częste powtórzenia, szybkie tempo wykonania

  3. Korelacja między kształtowaniem siły–wytrzymałości – im większy opór, tym mniej powtórzeń i na odwrót

- zależy od możliwości pacjenta, jego siły i wieku,

- ciężar dla 10-krotnego dźwignięcia,

- opór submaksymalny (prawie maksymalny – 80/90% ciężaru 10-krotnego dźwignięcia),

- sportowcy/kulturyści dla zwiększenia masy mięśniowej: 90% i więcej ciężaru 10-krotnego dźwignięcia, mało powtórzeń (8-10), duże ciężary, nie może być zbyt długiej przerwy między seriami (max 90sec), 3-6 serii,

- trening wytrzymałościowy/rzeźbiący: 50/60% ciężaru 10-krotnego dźwignięcia, 20-30 powtórzeń, dość szybki ruch.


Trening oporowy:


1. De Lorme-Watkinsa – trening z progresywnie narastającym oporem; podstawą jest wyznaczenie ciężaru (max ciężar dla 10-krotnego dźwignięcia).

Seria 1. - 50% (10 powtórzeń)

Seria 2. - 75% (10 powtórzeń)

Seria 3. - 100% (10 powtórzeń)

Obciążenie w stosunku do max możliwości siłowych; 1 -1,5 min przerwy


2. Trening Mc Queena: 4 serie po 10 powtórzeń z maksymalnym oporem, 5 razy w tygodniu.


3. Hettingera-Mullera - ćwiczenia izometryczne z oporem; opracowali metodę treningu oporowego opartą o skurcz izometryczny.

  1. Opór – 90%

  2. Napięcie 5-6s

  3. Przerwy między napięciami 5-10s

  4. Jedna seria z 10 powtórzeniami – do 3x dziennie

  5. 5 dni treningu tygodniowo


Regulacja wielkości oporu:

- zwiększanie ciężaru,

- wydłużenie ramienia dźwigni (im dłuższe tym trudniej wykonać ruch).


Wg niektórych autorów najskuteczniejszymi ćwiczeniami dla rozwoju siły mięśniowej są ćwiczenia izokinetyczne. W tych ćwiczeniach mięśnie przez cały zakres ruchu działają z maksymalną siłą, napotykając w każdym punkcie zakresu odpowiedni opór. Nie jest to możliwe przy zastosowaniu oporu bezpośredniego ani ciężarkowo-bloczkowego.

Ćwiczenia izokinetyczne odbywają się na specjalnych urządzeniach.


Reedukacja prosta – przywracanie funkcji w zależności od siły mięśnia


0 – ćwiczenia bierne

1 – ćwiczenia izometryczne, bierne

-2 – ćwiczenia czynne w odciążeniu pozaosiowym ułatwiające

2 – ćwiczenia w odciążeniu

+2 – ćwiczenia czynne w odciążeniu pozaosiowe utrudniające; ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem

-3 – ćwiczenia czynne w odciążeniu z oporem

1- -3 – ćwiczenia wspomagane prowadzone, samowspomagane

3 – ćwiczenia czynne wolne właściwe

+3-5 – ćwiczenia czynne z oporem; ćwiczenia synergistyczne


7

KINEZYTERAPIA – wykład6

Współpraca

Wczytywanie...